چه نوع آموزشهایی را می توان از طریق شبکه های اطلاع رسانی ارائه نمود؟

تمام آموزشهایی که در حوضه E Learning  قرار می گیرند می توان از طریق یک شبکه اطلاع رسانی ارائه کرد.این آموزشها می تواند در حد مقاله،تصویر و یا در صورت برخورداری از سرعت بالا  به صورت کاملا مالتی مدیا ارائه شود.

از مزیتهای این گونه آموزشها این است که افرادی که نمی توانند در محل اقامت خود از این آموزشها برخوردار شوند براحتی بتوانند از آنها استفاده کنند.

بعنوان مثال سایتی را در نظر می گیریم که کلاسهای آمادگی و تقویتی کنکور را

ارائه می دهد.این سایت شامل قسمت جزوء دروس،نکات کنکوری دروس،سوال های چهار گزینه کنکور ، امکان پرسش و پاسخ کاربران با مدرسان و ...است.با وجود این سایت هر شخص در هر کجا کشور حتی روستاها و مناطق بسیار دور از پایتخت کشور براحتی می توانند همگام با سایر افرادی که می خواهند کنکور بدهند از این مطالب استفاده کرد و خود را برای کنکور آماده کنند.در واقع با گسترش چنین شبکه هایی می توان آموزش را به صورت گسترده ارائه کرد و به عدالت اجتماعی نزدیکتر از پیش شد.

در ساختار یک سایت اطلاع رسانی چه نوع اطلاعاتی لازم است ارائه شود؟

با توجه به تعریف سیستم اطلاع رسانی " سيستم اطلاع رساني كامپيوتري عبارتست از يك يا چندين  پايگاه اطلا عاتي و مجموعه اي از كامپيوتر ها كه به كاربر امكان جستجو و مشاهده اطلا عات در قالبي مشخص را مي دهد" پایگاه داده این سایت  بسته نوع و ماهیت  آن باید حاوی اطلاعات مورد نظر کاربر باشد.

بعنوان مثال سایت اطلاع رسانی تلفن کشور (118) باید حاوی اطلاعات زیر در پایگاهای خود باشد تا کاربران بتوانند آدرس یا تلفن شخص یا محل مورد نظر خود را براحتی و با سرعت پیدا کنند.

1.      نام و نام خانوادگی مشترکین تلفن

2.      شماره تلفن

3.      آدرس محلی که این شماره در آنجا استفاده می شود

4.      در صورت اختصاص شماره به یک سازمان یا شرکت اطلاعات مختصری از آنها

چگونه می توان یک شبکه محلی و اینترانتی را امن نگه داشت و Backdoor  ها در چنین محیطهایی کجا می باشند؟

 از آنجاكه اينترانت ها عمدتا حاوي اطلاعات يك سازمان يا شركت هستند امري بديهي است كه ازعمومي بودن  و نفوذ كردن در آنها به طريقي جلوگيري كنيم طبق تعريف اينترانت ها نبايد لزوما دسترسي به اينترنت يا ديگرر شبكه ها را فراهم كنند باايجاد اين امكانيك سازمان ريسك پذيري خود را بالابرده است . بدين طريق امكان انتقال ويروس افزايش پيدا مي كند .همچنين در هنگام استفاده از مودم ها اتصال به ديگر شبكه ها و … ممكن است نقطه ضعف هايي در امنيت ديده شود.بنابراين بسيار مهم است كه طرح بسيار محكمي براي امنيت بريزيم.مشخص ترين دشمن خارجي hacker ها هستند اشخاصي كه از نظر تكنيكي در سطح بالايي ميباشند.يك hacker ممكن است به اينترنت سازمان فقط به خاطر سرگرمي يا با ديد يك پيروزي نفوذ كند.يا ممكن است رقباي سازمان يا شركت شخصي را براي نفوذ در اينترنت سازمان به كار گرفته باشند كه اين شخص hacker ناميده مي شود در زير چند روش براي مراقبت از داده هاي شخصي ارائه مي دهيم :

الف) از حفاظت كلمه عبور (password )براي محدود كردن دسترسي به كامپيوتر برنامه ها و فايل هاي خود بهره بگيرد.

ب) وصله هاي نرم افزاري (patch ) موجود در پايگاه وب ميكروسافت براي غير فعال كردن  regwize و  guid را از طريق آن پايگاه ( http ://www.microsoft . com ) در يافت كنيد.

ج) اطلاعات محرمانه خود را از طريق پيام هاي E - MAIL رمزي نشده ارسال  نكنيد.

د) از رمزنگاري (ENCRYPTION ) كه اطلاعات را به يك حالت غير فعال خواندن تبديل مي كند براي جل جلوگيري از فاش شدن نامه هاي E - MAIL و اسناد خود توسط افراد غير مجاز بهره بگيريد.

در یک سایت چه روال های اداری،مدیریتی و امنیتی باید ایجاد نمود؟

  - امنيت

      امنيت و تعيين سياستهاي امنيتي در يك سايت اداري اهميت خاص مي باشد كه اين امنيت با توجه به موقعيت سايت ، نوع اطلاعات موجود ، سياستهاي سازماني كه سايت متعلق به آن ميباشد و مواردي از اين قبيل  تعيين و پياده سازي ميشود .  امنيت را ميتوان به دو مبحث كلي تقسيم نمود :

 امنيت فيزيكي

       امنيت فيزيكي شامل موقعيت جغرافيايي ، محل قرار گرفتن تجهيزات و غيره ميباشد كه بايد در مقابل حوادث طبيعي ،  سارقين ، خرابكارها و غيره محفوظ باشد .

  امنيت منطقي

       عبارت است از مقابله با سارقين اطلاعات ، مهاجمان و دزدان شبكه ، كه با استفاده از روشهاي مختلف نرم افزاري و سخت افزاري با نيتهاي  مختلف از قبيل  تغيير اطلاعات ، حذف اسناد ، از كار انداختن سايت و غيره به يك سايت يا شبكه حمله مي كنند . بدين منظور بايد لايه‌هاي امنيتي سايت كاملا مشخص و تعريف شده باشد كه اين لايه هاي امنيتي با توجه به شرايط زماني و مكاني تغيير مي‌يابند .

مدیریت:

   در يك سايت اطلاع رساني يا مجموعه‌اي  از سايتها كه در يك شبكه قرار دارند نيز مانند ساير محيطها ، مديريت از اهميت ويژه‌اي برخوردار است . شايد بتوان مديريت در محيط شبكه را با سيستم اطلاعات مديريت (MIS) در يك سازمان ، مقايسه نمود.

بخشهاي مديريت شبكه عبارتند از :

- مديريت خطا (Fault Management  )

- مديريت پيكربندي (Configuration Management  )

- حسابداري (Accounting  )

- مديريت كارايي (Performance Management  )

- مديريت امنيت (  Security Management )

برخي ديگر از محيط‌هايي كه تحت پوشش محيط‌هاي عملياتي مديريت قرار ميگيرند عبارتند از :

- بازخورد (  Charge Back)

- مديريت سيستم (System Management  )

- مديريت هزينه ( Cost Management )

چند نمونه از نرم افزارهای کنترل شبکه را نام ببرید و کاربرد هر کدام را شرح دهید؟

   مديريت رهياب ( Router Management )

WebSense

       يك سيستم كاملاً ماژوله و پيمانه‌اي ،  شامل تمام عملكردهاي مديريتي يك شبكه مي‌باشد . اين ابزار، يك ابزار مبتني بر سرويس دهنده (Server-Base) مي‌باشد . به سادگي ميتوان پيكربندي شبكه را با اين ابزار تطبيق داده و حداكثر كارايي و سرعت را جهت مديريت شبكه و سايت بدست آورد .

       اين نرم‌افزار به روشهاي بسيار متنوعي براي يك شبكه قابل نصب است و همچنين نسخه‌هاي مختلف آن براي محيط‌هاي مختلف موجود مي‌باشد . علاوه‌ بر دسترسي به تكنيكهاي پيشرفتة مديريتي برروي هرشبكه و با هر وسعت ، با اين ابزار ميتوان ترافيك شبكه را نيز بر روي رهيابها كنترل و مانيتور نمود . در مورد رهيابها در  ادامه توضيح داده خواهد شد .

MRTG ( Multi Router Traffic Graphed )

      نرم‌افزار مذكور، ابزاري است براي مانيتور نمودن بار ترافيكي اتصالات شبكه. اين ابزار، توانايي عملكرد بروري شبكه‌هايي كه داراي بيش از يك رهياب مي‌باشند را داراست.

       رهيابها از اركان اصلي شبكه‌هاي بزرگ و وسيع مي‌باشند . يكي از مسؤليتهاي مهم رهياب ، مديريت و كنترل ترافيك شبكه مي‌باشد . يك رهياب قدرتمند در محيطهايي كه بيش از يك سرويس دهنده (Server)  موجود مي‌باشد ، ميتواند بار كاري را هم براي اتصالات شبكه و هم براي سرويس دهنده‌ها تقسيم نموده و ترافيك شبكه‌ را متعادل سازد . تخصيص پهناي باند مناسب و مجاز همچنين كنترل پوياي پهناي باند براي هركاربر نيز، از وظايف مهم يك رهياب مي‌باشد . اين ابزارهاي قدرتمند ، بخاطر قدرت كنترل خطاها و كشف بلادرنگ مشكلات موجود در شبكه و تعيين محل بوجودآمدن مشكل نيز، شهرت فراواني دارند .

      شايد بزرگترين مشكل در برخورد با يك رهياب كه حتي براي افراد مجرب در امر شبكه نيز وجود دارد ، نصب و راه‌اندازي يك رهياب ‌باشد زيرا از آنجا كه اين ابزارها كارهاي متنوع و فراواني را انجام ميدهند ، داراي سيستم عامل و دستورات متنوع و فراواني ميباشند و اين امر پيچيدگي كار با آنها را افزايش داده است .

       روش عملكرد (MRTG) به اينصورت است كه از ترافيك شبكه ، يك گراف رسم نموده و سپس اين گراف را بصورت يك فايل با فرمتهاي رايج گرافيكي  ، به صفحات (HTML) متصل مي‌نمايد . اين صفحات بصورت پويا بوده و ترافيك شبكه را در هردوره‌اي از زمان مشخص مي‌نمايند . اين ابزار تحت شبكه‌هاي ( WinNT ) و ( UNIX ) كار ميكند .

      قابل ذكراست كه اين نرم‌افزار، اطلاعات مورد نياز خود را بوسيلة استاندارد(SNMP)  از روي شمارنده‌هاي ترافيك رهيابها ، جمع‌آوري مي‌نمايد و بوسيلة يك برنامة سريع ، از اين اطلاعات گزارش تهيه ميشود . بوسيلة اين نرم‌افزار همچنين ميتوان گراف ترافيك روزهاي گذشته را مشاهده نمود . با اين ابزار ميتوان بيش از 50 اتصال شبكه را مورد بررسي و مانيتور قرار داد . تواناييهاي اين ابزار به همينجا محدود نميشود، برتري ديگر نرم‌افزار، توانايي تركيب كنترل و نمايش گرافيكي دو منبع داده مختلف، در يك گراف واحد مي‌باشد  .

 مديريت هاب ( HUB Management )

      يكي از تجهيزات شبكه كه نياز به مديريت دارد HUB  است .  در مورد مديريت HUB ، آنچه كه بسيار مهم ميباشد در واقع خود HUB است . به عبارت ديگر، مديريت يك HUB  بستگي به اين دارد كه آيا خود اين ابزار، امكاناتي را براي مديريت فراهم آورده‌است يا خير. در مورد HUB هايي كه امكانات مديريتي دارند ،  معمولاً (با توجه به شركت سازنده و مدل ابزار تفاوتهايي وجود دارد) نحوةمديريت و امكانات مديريت اين قطعه بصورت زير است :

      هر HUB داراي يك ماژول مديريتي است (HUB Management Module) ، كه بصورت كارتي جداگانه ، همراه بسته‌بندي اين ابزار مي‌باشد . پس از نصب اين كارت بوسيله رابط سريالي كه برروي كارت قراردارد ، ميتوان آن را به پورت RS-232 مربوط به كامپيوتري كه قراراست مديريت اين وسيله از روي آن كامپيوتر صورت بگيرد ، متصل نمود . پس از اتصال ، نرم‌افزارهاي مديريتي وجود دارند كه با استفاده از اين ارتباط و استاندارد  (SNMP)  از طريق پورت سريال، مديريت و كنترل HUB را برعهده ميگيرند.

HUB معمولاً نقطة كانوني بسياري از ابزارها برروي شبكه مي‌باشد.بوسيلة اضافه نمودن ماژول مديريتي به يك HUB يا پشتة مربوط به HUB ، ميتوان از سلامت يك شبكه اطمينان حاصل نمود. همچنين ميتوان  مشكلات را در كمترين زمان ممكن تشخيص داده و نسبت به حل آنها اقدام نمود . برخي از امكانات مديريتي معمول كه مديريت يك HUB  دراختيار قرار ميدهد، عبارتند از :

پيكربندي HUB يا پشتة مربوط به HUB كه شامل اعمالي از قبيل : نصب ماژولهاي مختلف ، تنظيم پيكربندي خود HUB ، غيرفعال نمودن پورتهاي اختصاصي و غيره ميباشد .

مانيتور و كنترل ترافيك كه به توسعه شبكه يا تصميم‌گيري درمورد تقسيم بندي بخشهاي شبكه ، كمك مي‌نمايد .

مديريت اشتراك كاربران و كارهاي مربوط به آنها شامل مواردي همچون  تعريف كاربر جديد ، حذف كاربر، بروز رساني و تغيير كلمات عبوركاربران و تغيير سطوح دسترسي مي‌باشد .

مانيتور و كنترل محيط فيزيكي و دما .

Visual Route  5.0

       اين نرم‌افزار يك نرم افزار ويژوال و بسيار سريع است كه  سه عمل  Traceroute , Whois, Ping را انجام ميدهد . اين نرم‌افزار، مشكلات ارتباطات را بصورت كاملاً بصري ، برروي نقشة جهان به نمايش درمي‌آورد . رابط كاربر اين نرم‌افزار طوري طراحي شده كه بتوان از آن براحتي و سادگي استفاده نمود . اين نرم‌افزار برروي سيستم‌عاملهايي از قبيل Solaris , Linux , Winx ، قابل اجراست .

MTR

       ديگر نرم‌افزار اين گروه، تركيبي از دوبرنامة Trace route و Ping ميباشد . اين ابزار پس از اينكه از يك ارتباط ، آدرس هرميزبان را مشخص ميكند ، يك سري از تقاضاهاي (ICMP ECHO) براي هركدام از ميزبانان مي‌فرستد تا بتواند كيفيت ارتباط و اتصال هركدام از آنان را مشخص نمايد. اين نرم‌افزار برروي اكثر سيستم‌عامل‌ها قابل اجراست. البته ابزارهاي مديريتي ديگري هم وجود دارند كه اساساً هدف ديگري را دنبال مي‌كنند ، اما يكي از تواناييهاي آنها ، پي‌گيري مسير است .

      برخي ديگر از اين نرم افزارها در ليست زير مشخص شده‌اند .

PING

PING Sweep

Trace Route

DNS/Who is Revolver

Proxy Ping

مديريت ترافيك ( Traffic Management )

       وظايف مديريت ترافيك، تحليل، توسعه،  و مانيتور كردن شبكه بخصوص در زمينة پهناي باند مي‌باشد. همچنين برقراري ارتباط بهينة درون باندي (in bound) و برون باندي (out bound) و كنترل آن از وظايف ديگر اين مديريت است.

       درهر بخش از شبكه با توجه به تجهيزات بكاررفته، بايد ابزارهايي وجود داشته باشند كه عمل مديريت ترافيك را انجام دهند. بعنوان مثال، يكي از قدرتمندترين ابزارهايي كه مسؤليت مديريت ترافيك را برعهده دارند، “رهيابها” مي‌باشند كه اين كار را بصورت خودكار با توجه به تنظيمات اولية خود و پيكربندي پيش‌فرض تعيين‌شده براي هر رهياب، انجام ميدهند .

      اين مديريت ،  بيشتر برروي بارِكاري و ارتباطات پورتها متمركز ميشود . بعنوان مثال ، بافرهاي خروجي پورتها و اينكه كدام خروجي در بافر قرار ميگيرد و بالعكس ، يا كنترل بافرهاي ورودي و كنترل ورود و خروج بسته‌ها ، از وظايف اين مديريت مي‌باشد.

       بطور خلاصه ميتوان گفت هرنوع ارتباط، (خواه بصورت كانال و يا مسير) مورد هدف اين نوع كنترل مي‌باشد و براي هرارتباط، ماكزيمم نرخ ورودي و خروجي را مشخص ميكند .

       با توجه به برخي از پارامترها در شبكه ميتوان ترافيك را كنترل و مديريت نمود و همچنين بوسيله آنها گزارشات بسيار سودمندي ازترافيك شبكه، بدست آورد . بعنوان مثال، بوسيلة اين گزارشات ميتوان يك ارتباط را كه پهناي باند آن از ميزان مجاز تجاوز مي‌كند ، قطع كرد كه باز براي تشخيص اين مورد ، الگوريتمهايي وجود دارد .

     اكثر اين ابزارهاي مديريتي ، يا برروي شبكه‌هاي خاص خود نصب ميشوند و يا جزئي از تجهيزات هستند . از طرف د يگر اكثر نرم افزارهايي كه مديريت ترافيك را انجام ميدهند ، وظايف ديگري را نيز به عهده دارند . بعنوان نمونه  در اين بحث چند نرم‌افزار براي اين نوع مديريت معرفي شده ‌است .

1- منظور از شبکه های کامپیوتری چیست؟

شبکه کامپیوتری به معنای مجموعه ای از کامپیوترهای خودمختار متصل به یکدیگراست. دو کامپیوتر متصل به هم خوانده می شوند که بتوان با یگدیگر ارتباط برقرار کنند. برقراری ارتباط علاوه بر امکان ارتباط با سیم می تواند بی سیم ,ماهواره ای ,ماکروویو باشد. شبکه های کامپیوتری پس از برقراری ارتباط باید قادر به تبادل اطلاعات باشند در تعریف کلاسیک اگر کامپیوترها در حالت client/server باشند در نتیحه یک کامپیوتر بتواند با اجبار سایر کامپیوترها را کنترل نموده و به خاموش یا روشن شدن وادار نماید این مجموعه یا در مجموعه ای که به نحوی از چند terminal,printer توسط یک کامپیوتر کنترل شود را نمی توان شبکه کامپیوتری در نظر گرفت. منظور از شبکه مجموعه ای کامپیوترهای مستقل متصل به هم است . اگر کامپیوتری بتواند کامپیوترهای دیگر را راه اندازی کند یا متوقف کند این کامپیوترها مستقل نیستند . در شبکه کاربران باید بتوانند وارد کامپیوتر شوند و کارها را انجام دهند فایل را منتقل کنند وبطور کلی تمام مدیریت های شبکه را شخصا انجام دهند. در شبکه میتوان بین کامپیوترها دیتا را به یکدیگر انتقال داد.   

 -مزیتها و مفاهیم IT را شرح دهید؟

تکنولوزی اطلاعات مجموعه ابزارها ,ماشینها,دانش فنی ,روشهاو مهارتهای استفاده از آنها در تولید ,داده,پردازش ,انباشت,بازیافت,جابحایی ,انتقال اطلاعات,و مصرف اطلاعات است. از ساده ترین تا پیچیده ترین و از پیشرفته ترین مراحل اطلاعاتی با این تعریف تمامی سخت افزرها مانند رایانه و لوازم جانبی آن وهمچنین ابزارهای ارتباط دوربرد ,شبکه های اطلاع رسانی ,اینترنت,نیز بسیاری از نرم افزارهای دیگر که برای ذخیره ,پردازش,آماده سازی,بازیابی,و مصرف اطلاعاتی بکار میروددر این رده قرار می گیرند. این بخش از اطلاعات به سرعت در حال گسترش ودگرگونی است که  با برنامه ریزی دقیق در بخش نرم افزارو سخت افزار در آمدهای زیادی را نصیب شرکتها در کشور می توان کرد.

4 –چه نوع آموزشهایی را از طریق شبکه های اطلاع رسانی میتوان ارائه داد.؟

 يك سايت اطلا ع رساني جامع بايد از نظر اطلا عات ، سخت افزار ،نرم افزار ، كاربران ، محيط و ساير تجهيزات از جامعيت كلي برخوردار باشد. به اين مفهوم كه تمامي موارد بالا در آن تامين شده وهيچ جز اضافي در سيستم وجود نداشته باشد همچنين تمامي اجزا آن با يكديگر سازگاري داشته و هر يك از توان عملياتي بالايي برخوردار باشد.سايت جامع اطلاع رساني داراي مزاياي زير مي باشد:

1-      1-      بازدهي و كيفيت مطلوب كل سايت

2-      2-      امكان مديريت بهتر سايت

3-      3-      امكان توسعه ساده تر و با هزينه كمتر  

4-      4-      كاهش احتمال خرابي و افزايش تحمل خرابي در سايت

5-      5-      افزايش سرعت در شبكه و ارائه خدمات و سرويسهاي اطلاع رساني

6-      6-      استفاده بهتر از منابع سايت

7-      7-      قابليت اطمينان بالا

8-      8-      امكان ساختار بندي و مديريت بهتر اطلا عات

اجزاي سايت :

همانگونه كه در بخش پيشين نيز گفته شد ، سيستم اطلاع ساني كامپيوتري عبارتست از يك يا چندين  پايگاه اطلا عاتي و مجموعه اي از كامپيوتر ها كه به كاربر امكان جستجو و مشاهده اطلاعات در قالبي مشخص را مي دهد پس با يك ديد كلي مي توان اجزاي صلي  سايت اطلا ع رساني را به صورت زير دسته بندي نمود:

-         -         اطلا عات

-           -           محيط اداري و فني

-          -          محيط سخت افزاري        

-          -          محيط نرم افزاري

-         -         كاربران

5-در ساختار یک سایت اطلاع رسانی چه نوع اطلاعاتی لازم است ارائه شود.؟

یک سایت اطلاع رسانی جامع باید از نظر اطلاعات، سخت افزار،نرم افزار، کاربران ، محیط و تجهیزات از جامع کاملی برخوردار باشد.بسته به نوع اطلاعات و سایت مطالب آن می تواند متفاوت باشد.کذشته از مطالب ذکر شده، یک سایت خوب می بایست دارای لینک های مفید و درخور موضوع به سایتهای دیگر باشد.دارا بودن امکان ارتباط با ایجاد کنندگان سایت نیز از موضوعات مهمی است که می بایست به آن شود. به طور خلاصه شخصات یک سایت خوب به قرار زیر است:

1-    1-  ارضا کننده مخاطب

2-    2-  سادگی

3-     3-   نظم و ترتیب

4-     4-   ترتیب و هماهنگی

5-     5-   سهولت کار کردن

6-   چگونه میتوان یک شبکه محلی و اینترانتی راامن نگه داشت وBackdoor ها در چنین محیطی در کجا میباشند.؟

 اشتباه بزرگي كه اكثر افراد مرتكب  مي شود اين است كه براي سيستم خود يك خط مشي و يا  Base  Line بوجود نمي آورند .اگر بتوان بصورت  بلا درنگ حافظه فضاي ديسك و ساير منابع را مورد كنترل قرارداد ووضيعت  انها را چك نمود در صورت باز بودن يك port و يا اشكال بوجود آمدن ، مي توان اقدامات مؤ ثري را قبل از آنكه مشكل جدي  بوجود آورد  انجام داد . همچنين  ايجاد نسخه پشتيبان  از فايلها و تهيه گزارشها ي  دوره اي  از وضيعت سيستم  اقدامات  مقيدديگري است كه مي توان انجام داد . ابزاري كه مديريت سيستم را در تشخيص تغييرات ياري  مي نمايد به اسم  trip wire شناخته مي شود . نرم افزارهاي  گمراه كننده (Spofing  soft ware)معناي لغوي spofing كلاه برداري است ابزارهايي وجود دارند كه با شبيه سازي يك سري ازسرويسها ، مهاجم را گمراه نموده و از ورود او به شبكه جلوگيري مي نمايد . براي ايجاد شبكه هاي امن بايد اطلاعات را رمزگذاري كرد . زماني كه رمزگذاري در لايه فيزيكي انجام مي شود ، واحد رمزي را بايد بين هر كامپيوتر  و رسانه فيزيكي قرار داد . هر بيتي كه كامپيوتر را ترك مي كند ، رمزگذاري و هر بيتي كه واردكامپيوتر مي شود ،رمز گشائي مي شود . براي ايمن نگه داشتن شبكه نه تنها بايد اطلاعات را از چشم نامحرمان حفظ كرد ، بلكه بايد از جعل اطلاعات و گم شدن آنها جلوگيري بعمل آورد .به همين دليل براي جلوگيري از جعل شدن و يا باخبر شدن سارقين و محرمانه ماندن خبرنيز از الگوريتمهاي مختلف رمزنگاري و پروتكل هاي SSI  و … مي توان استفاده كرد . دربرخي از مواقع الگوهاي ترافيك نيز خود جزء اطلاعات سري محسوب مي شوند . ( از طريق آدرس هاي مبدأ ، مقصد قابل استنتاج است ) . مثلاً اگر در زمان جنگ ، دشمن متوجه شود حجم ترافيك پنتاگون واقع در واشنگتن بطور ناگهاني كاهش چشمگير يافته است وبه اندازه همين مقدار به ترافيك East Podunk  (پودانك شرقي) افزوده شده است ، لازم نيست كه دشمن بهره هوشي 200 داشته باشد تا دريابد كه يك امر غير عادي در جريان است . مطالعه طول و فركانس پيام توسط دشمن را ، «تحليل ترافيك» مي گويند كه با درج مقدار زيادي ترافيك ساختگي مي تواند بسيار مشكل تر شود . نامه هاي الكترونيكي و ديگر اطلاعاتي كه به صورت الكترونيك ارسال مي شوند مثل كارت پستالهاي ديجيتال هستند و هر كسي مي تواند به متن درون آن پي ببرد .سيستم هاي رمز نگاري ايمن مي كوشند تا امنيت اين نوع مبادلات را تضمين كنند.فرستادن نامه از طريق پست ممكن است چند روز طول بكشد ولي در عوض داراي امنيت است.برخلاف اين روش پست الكترونيك به طرز اعجاب آوري سريع است و به همان نسبت هم ميزان امنيت آن پايين ميآيد.يك راهكار براي افزايش ايمنياين گونه مبادلات رمز كردن آنهاست يعني اينكه با استفاده از نرم افزار هاي مخصوص آنها را در هم بريزيم تا براي افراد غير مجاز قابل خواندن نباشد.از دهه هشتاد ميلادي تاكنون با گسترش الگوريتم هاي پيچيده و سخت افزار هاي كامپيوتري قدرتمند سيستم هاي رمزنگاري بسيار قوي در اختيار ميلون ها نفر در سرتاسر جهان قرار گرفتند.پيشرفت هاي فن آوري هاي جديد سيستم هاي رمزيي را به ما عرضه خواهند كرد كه در برابر قوي ترين وپيشرفته ترين حملات هم مقاومت مي كنند.از آنجاكه اينترانت ها عمدتا حاوي اطلاعات يك سازمان يا شركت هستند امري بديهي است كه ازعمومي بودن  و نفوذ كردن در آنها به طريقي جلوگيري كنيم طبق تعريف اينترانت ها نبايد لزوما دسترسي به اينترنت يا ديگرر شبكه ها را فراهم كنند باايجاد اين امكانيك سازمان ريسك پذيري خود را بالابرده است . بدين طريق امكان انتقال ويروس افزايش پيدا مي كند .همچنين در هنگام استفاده از مودم ها اتصال به ديگر شبكه ها و … ممكن است نقطه ضعف هايي در امنيت ديده شود.بنابراين بسيار مهم است كه طرح بسيار محكمي براي امنيت بريزيم.مشخص ترين دشمن خارجي hacker ها هستند اشخاصي كه از نظر تكنيكي در سطح بالايي ميباشند.يك hacker ممكن است به اينترنت سازمان فقط به خاطر سرگرمي يا با ديد يك پيروزي نفوذ كند.يا ممكن است رقباي سازمان يا شركت شخصي را براي نفوذ در اينترنت سازمان به كار گرفته باشند كه اين شخص hacker ناميده مي شود در زير چند روش براي مراقبت از داده هاي شخصي ارائه مي دهيم :

الف) از حفاظت كلمه عبور (password )براي محدود كردن دسترسي به كامپيوتر برنامه ها و فايل هاي خود بهره بگيرد.

ب) وصله هاي نرم افزاري (patch ) موجود در پايگاه وب ميكروسافت براي غير فعال كردن regwize و guid را از طريق آن پايگاه ( http ://www.microsoft . comm ) در يافت كنيد.

ج) اطلاعات محرمانه خود را از طريق پيام هاي E - MAIL رمزي نشده ارسال  نكنيد.

د) از رمزنگاري (ENCRYPTION ) كه اطلاعات را به يك حالت غير فعال خواندن تبديل مي كند براي جل جلوگيري از فاش شدن نامه هاي E - MAIL و اسناد خود توسط افراد غير مجاز بهره بگيريد. تعدادي از ويروس ها كاري جز تكثير و اشغال فضا انجام نمي دند اگر چيزي داده ها را صدمه زند يا دسترسي به آن را جلوگيري كند يك تخلف امنيتي رخ داده است .ويروس ها نگراني بزرگي براي تمام سيستم ها ميباشند.ويروس ها از طريق شبكه و يا فايل هاي انتقال داده شده از برنامه هاي نرم افزاري و نرم افزار هاي رايگان و حتي از نرم افزار هاي تهيه شده به سيستم وارد مي شوند.ويروس ياب ها و حافظه هاي ويروسي دو نوع وسيله هستند كه مي توانند جهت حفاظت سيستم مورد استفاده قرار گيرند.يك حافظه ويروسي نوعي برنامه است كه از زمان راه اندازي تا خاموش نمودن سيستم در حافظه در تمام مدت در حال اجرا خواهد بود.يك حافظه ويروس برنامه ها را قبل از اينكه اجرا شوند جهت شناسايي ويروس و جلوگيري از تكثير آن ويا هر نوع صدمه ديگر مورد مطالعه و بررسي قرار مي دهد.

7-در یک سایت چه روالهای اداری,امنیتی ,مدیریتی باید ایجار نمود.؟

روال اداری: استفاده هر کاربر از سایت باید با اطلاع مدیریت باشد و هر کاربر باید از نام کاربری و رمز منحصر بفرد استفاده کند.

روال مدیریتی: مدیر سایت باید امکان مدیریت تک تک کاربران را در هر داشته باشد.

روال امنیتی :باید برای کاربران معمولی محدودیتهایی اعمال شود تا ناخواسته امنیت شبکه به خطر نیفتد.

8 – چندنمونه از نرم افزارهای کنترل شبکه را نام ببرید و کاربرد هر کدام را شرح دهید 

FIREWALL ها:  جهت ممانعت از ورود ویرووس

اTDS ها:هشدار دهنده های هک

9 –مراحل مختلف طرح و اجرای یک شبکه محلی را همراه با مستندات مربوطه بر اساس اولویت لیست وشرح دهید.؟

جهت و طرح یک شبکه محلی مراحل زیر باید رعایت شود :

1-9 ابتدا باید مستندی تهیه شود که هدف نیازمندیها برای یک شبکه تعیین گرددکه: الف: تحقیق ومطالعه بر روی موقعیت جغرافیایی و محدمده ای که قرار است شبکه lan ایجاد شود ومسائلی که مورد پراکندگی جغرافیایی مطرح می شود

ب : دامنه ها ()damains

ج : به سرورها یا تجهیزاتی نیازمندیم.

د : تعیین work station ها

ه : تعیین پروتکل های ارتباطی

و : ازابتدا باید network addresing مشخص گردد .

2-9 تجهیزات مورد نیاز برای ایجاد شبکه باید بطور کامل مشخص ومعین گردد که :

الف : از چه تجهیزات سخت افزاری استفاده کنیم . از قبیل switch , hub

ب : تعیین نرم افزارهای مورد نیاز برای راه اندازی شبکه

ج : تعیین توپولوژیهای شبکه

3-9 user adminstration ( سایت تعریف user به چه صورتی میباشد) :

الف : personal and user account

ب : user account naming convertion

ج : desktop account and start menu

د : user profile

4-9 اشتراک منابع

الف : file shaving

ب : directory shaving

ج : print shaving

5 -9 امنیت شبکه (security) :

الف : physical and hardware security

ب : account and password policy

ج : control file system and file access

6-9 extensibility

الف : ras service

ب : concurrent convection

ج : accessible ressource

10 -Interanet    :شبکه های اینترانتی ، شبکه های اختصاصی می باشند که کلیه پروتکل ها وApplication  ها واستانداردهایInternet در آنها رعات شده و مرتبط با سازمانها  و ارگانها می باشد .این نوع شبکه هیچ گونه ارتباط مستقیمی به شبکه Internet  ندارد.با استفاده از  Exteranet  ها ، ارتباط بینInteranet  ها مهیا می شود.نمونه شبکه های اینترانتی مثل :  شبکه های علمی کشور ،دانشگاه ها ، موزه ها  ، سینما ها ، سازمان بنادر و ...به تعداد سازما نها و ارگانها ، می توان شبکه اینترانت خاص خودشان را ایجاد نمود.

:  HUBدو نوع هاب داریم :

1-هاب فعال   :یک رله شبکه  است که سیگنالهای شبکه را تقویت می کند. ایستگا های کاری می توانند حداکثر 600 متر ازهاب فعال فاصله داشته باشند . بیشتر هاب های فعال دارای 8 گذرگاه هستند که می توانند  به ایستگا ه هایکاری ، هاب های غیر فعال ویا دیگر هاب های فعال وصل شوند.گذرگاه های بلا استفاده در هاب  فعال  نیازی به ترمیناتور نبوده و می توانند آزاد گذاشته شوند.

2-هاب غیر فعال:دارای 4 گذرگاه است که با استفاده از کانکتورهای BNC   بعنوان یک مقسم سیگنال شبکه بکار می روند.فاصله ایستگاه های کاری از هاب غیرفعال حداکثر 30 متر بوده و گذرگاههای غیر فعال باید ترمیناتور داشتهباشند.

LAN   :  

 Local  Area  Network همان شبکه های محلی می باشند . شبکه های محلی برای اتصال رایانه های یک ساختمان یا حداکثر چندساختمان مجاور بکار می رود. شبکه های محلی از نظر اندازه ، تکنولوژی انتقال داده و هم بندی(توپولوژی)با سایر شبکه ها تفاوت دارند.در شبکه های محلی می توان چندین رایانه را توسط یک رسانه مثل کابل واکسیال بهم متصل کرده و شبکه ایبوجود آورد تا کاربران بتوانند از منابعی مثل چاپگر ، درایو CD  و ... بصورت مشترک استفاده نمایند.شبکه های محلی از نظر توپولوژی به سه دسته قسیم می شوند :

1 BUS                                      2   RING                                          3 STAR

ROUTER   :مسیرگردانها نیز پل هایی هستند که نه تنها با آدرس مبداء و مقصد پاکت ها سروکار دارند بلکه بخاطر قابلیتپردازش اضافی امکان انتخاب بهترین و مقرون بصرفه ترین مسیر را نیز دارند . هنگام اتصال دو شبکه بالایه های متفاوت ، به ناچار باید از ROUTER    استفاده کرد.اتصال یک شبکه   TOKEN  BUS  به یکشبکه همگانی  X.25   ، مسیر گردانها بصورت یک دیوارآتش بین سگمنت های  LAN     عمل می کنند ومانع از تاثیر سوء یک سگمنت مسِئله دار روی سگمنت های دیگری می شوند.

CLIENT/SERVER :اساس ترین و مهمترین هدف در یک شبکه  ، سروس دهی به کاربران در زمینه های مختلف می باشد. به رایانه ایکه وظیفه سرویس دهی و خدمات را  در شبکه بر عهده دارند  در اصطلاح سرویس دهنده  یا   SERVER(خادم) گفته می شود و کامپیوتری را که ازاین خدمات و سرویسها استفاده می کند را  CLIENT   (مخدوم)می نامند.همچنین عبارت  کارگذار/مشتری اشاره به عمل و عکس العمل دو کامپیوتری که بهم متصل می باشندویکی از سرویس ها ی دیگری بهره می برد دارد.

ياClient :در اين مدل نياز به خطوط  ارتباطي پر ظرفيتي نمي باشد و نيزامكانات سرور اصلي لازم نيست جامع باشد . نمونه كاربردهايي راكه اين محيط دارد بيشتر در زمينه هاي درخواست اطلا عات بر اساسفرمهاي از پيش ساخته شده مي باشد .صفحه هاي  نمايش داده شده دراين روش داراي سرعت بالايي مي باشد .

Server :دراين  مدل  معمولا جهت كاربرد هايي استفاده مي شود كه نياز Clientمشخص نيست و Client مي تواند انتخابهاي گوناگوني را داشتهباشد .لذا در محيطهايي كه نياز به جستجوي اطلا عات بانكها ياطلاعاتي مطرح مي گردد . وتنوع گزارشها مي تواند زياد باشد بكارگرفته مي شود . در اين مدل سعي مي شود بر اساس انتخابهايي كهدر اختيار كاربر قرار داده مي شود ساختار درخواست شكل بگيرد وبعدا  درخواست به سمت Server   فرستاده شود در اين مدل نياز بهسرويسهاي  پر قدرت تر و كانالهاي با پهناي باند بيشتر ميباشد. در صورتي كه صفحه هاي HTML در اختيار كاربر مناسبطراحي شده باشند نياز به خطوط ارتباطي با پهناي باند و سرورپرقدرت كا هش مي يابد.در اين سيستم ها Server  با ذخيره داده ها كه توسط Client  هابصورت اشتراكي مورد استفاده قرار مي گيرد ، به ارائه خدمات بهكامپيوترهاي متصل به خويش مي پردازد . سيستم هاي Client  وServer ارتباط بسيار نزديكي به شبكه هاي توزيع شده دارند .وقتي نياز به فرآيندهاي محاسباتي باشد و داده ها و برنامه ها ميتوانند از كارگزار به Client  ارسال شوند ، با انجام محاسبات درClient  ، بار كاري Server  كاهش يافته و در انتها نتايج به Server  بازميگردد . اين سيستم ها مي توانند از چندين Serverكه با يكديگر نيز ارتباط دارند ، تشكيل شوند . اين Server  هامي توانند از بانك هاي اطلاعاتي نيز پشتيباني نمايند

EXTERANET    :EXTERANET  ها به شبکه هائی گفته می شود که نقطه یا مرکز برقراری ارتباطات بین شبکه های اختصاصیگسترده  INTERANET  ها می باشد. EXTERANET  ها حداقل از یک مسیر یاب اصلی که بعنوانROUTER    شناخته می شود تشکیل می گردد.

VPN ، نظري و عملي

برقرار كردن امنيت براي يك شبكه درون يك ساختمان كار ساده اي است . اما هنگامي كه بخواهيم از نقاط دور رو ي داده هاي مشترك كار كنيم ايمني به مشكل بزرگي تبديل مي شود . در اين بخش به اصول و ساختمان يك VPN براي سرويس گيرنده هاي ويندوز و لينوكس مي پردازيم .

اصول VPN
فرستادن حجم زيادي از داده از يك كامپيوتر به كامپيوتر ديگر مثلا” در به هنگام رساني بانك اطلاعاتي يك مشكل شناخته شده و قديمي است . انجام اين كار از طريق Email به دليل محدوديت گنجايش سرويس دهنده Mail نشدني است .
استفاده از FTP هم به سرويس دهنده مربوطه و همچنين ذخيره سازي موقت روي فضاي اينترنت نياز دارد كه اصلا” قابل اطمينان نيست .
يكي از راه حل هاي اتصال مستقيم به كامپيوتر مقصد به كمك مودم است كه در اينجا هم علاوه بر مودم ، پيكر بندي كامپيوتر به عنوان سرويس دهنده RAS لازم خواهد بود . از اين گذشته ، هزينه ارتباط تلفني راه دور براي مودم هم قابل تامل است . اما اگر دو كامپيوتر در دو جاي مختلف به اينترنت متصل باشند مي توان از طريق سرويس به اشتراك گذاري فايل در ويندوز بسادگي فايل ها را رد و بدل كرد . در اين حالت ، كاربران مي توانند به سخت ديسك كامپيوترهاي ديگر همچون سخت ديسك كامپيوتر خود دسترسي داشته باشند . به اين ترتيب بسياري از راه هاي خرابكاري براي نفوذ كنندگان بسته مي شود .
شبكه هاي شخصي مجاري يا VPN ( Virtual private Network ) ها اينگونه مشكلات را حل مي كند . VPN به كمك رمز گذاري روي داده ها ، درون يك شبكه كوچك مي سازد و تنها كسي كه آدرس هاي لازم و رمز عبور را در اختيار داشته باشد مي تواند به اين شبكه وارد شود . مديران شبكه اي كه بيش از اندازه وسواس داشته و محتاط هستند مي توانند VPN را حتي روي شبكه محلي هم پياده كنند . اگر چه نفوذ كنندگان مي توانند به كمك برنامه هاي Packet sniffer جريان داده ها را دنبال كنند اما بدون داشتن كليد رمز نمي توانند آنها را بخوانند .

-4.1.1 VPN چيست ؟
VPN دو كامپيوتر يا دو شبكه را به كمك يك شبكه ديگر كه به عنوان مسير انتقال به كار مي گيرد به هم متصل مي كند . براي نمونه مي توان ب دو كامپيوتر يكي در تهران و ديگري در مشهد كه در فضاي اينترنت به يك شبكه وصل شده اند اشاره كرد . VPN از نگاه كاربر كاملا” مانند يك شبكه محلي به نظر مي رسد . براي پياده سازي چنين چيزي ، VPN به هر كاربر يك ارتباط IP مجازي مي دهد .
داده هايي كه روي اين ارتباط آمد و شد دارند را سرويس گيرنده نخست به رمز در آورده و در قالب بسته ها بسته بندي كرده و به سوي سرويس دهنده VPN مي فرستد . اگر بستر اين انتقال اينترنت باشد بسته ها همان بسته هاي IP خواهند بود .
سرويس گيرنده VPN بسته ها را پس از دريافت رمز گشايي كرده و پردازش لازم را روي آن انجام مي دهد . در آدرس http://www.WOWN.COM\W-baeten\gifani\vpnani.gif شكل بسيار جالبي وجود دارد كه چگونگي اين كار را نشان مي دهد . روشي كه شرح داده شد را اغلب Tunneling يا تونل زني مي نامند چون داده ها براي رسيدن به كامپيوتر مقصد از چيزي مانند تونل مي گذرند . براي پياده سازي VPN راه هاي گوناگوني وجود دارد كه پر كاربرد ترين آنها عبارتند از
Point to point Tunneling protocol يا PPTP كه براي انتقال NetBEUI روي يك شبكه بر پايه IP مناسب است .
Layer 2 Tunneling protocol يا L2TP كه براي انتقال IP ، IPX يا NetBEUI روي هر رسانه دلخواه كه توان انتقال Datagram هاي نقطه به نقطه ( Point to point ) را داشته باشد مناسب است . براي نمونه مي توان به IP ، X.25 ، Frame Relay يا ATM اشاره كرد .
IP Security protocol يا Ipsec كه براي انتقال داده هاي IP روي يك شبكه بر پايه IP مناسب است .

-4.1.2 پروتكل هاي درون تونل
Tunneling را مي توان روي دو لايه از لايه هاي OSI پياده كرد . PPTP و L2TP از لايه 2 يعني پيوند داده استفاده كرده و داده ها را در قالب Frame هاي پروتكل نقطه به نقطه ( PPP ) بسته بندي مي كنند . در اين حالت مي توان از ويژگي هاي PPP همچون تعيين اعتبار كاربر ، تخصيص آدرس پويا ( مانند DHCP ) ، فشرده سازي داده ها يا رمز گذاري داده ها بهره برد.
با توجه به اهميت ايمني انتقال داده ها درVPN ، دراين ميان تعيين اعتبار كاربر نقش بسيار مهمي دارد . براي اين كار معمولا” از CHAP استفاده مي شود كه مشخصات كاربر را در اين حالت رمز گذاري شده جابه جا ميكند . Call back هم دسترسي به سطح بعدي ايمني را ممكن مي سازد . در اين روش پس از تعيين اعتبار موفقيت آميز ، ارتباط قطع مي شود . سپس سرويس دهنده براي برقرار كردن ارتباط جهت انتقال داده ها شماره گيري مي كند . هنگام انتقال داده ها ، Packet هاي IP ، IP X يا NetBEUI در قالب Frame هاي PPP بسته بندي شده و فرستاده مي شوند . PPTP هم Frame هاي PPP را پيش از ارسال روي شبكه بر پايه IP به سوي كامپيوتر مقصد ، در قالب Packet هاي IP بسته بندي مي كند . اين پروتكل در سال 1996 از سوي شركت هايي چون مايكرو سافت ، Ascend ، 3 com و Robotics US پايه گذاري شد . محدوديت PPTP در كار تنها روي شبكه هاي IP باعث ظهور ايده اي در سال 1998 شد .L2TP روي X.25 ،Frame Relay يا ATM هم كار مي كند . برتري L2TP در برابر PPTP اين است كه به طور مستقيم روي رسانه هاي گوناگون WAN قابل انتقال است .

4.1.3 - VPN-Ipsec فقط براي اينترنت
Ipsec برخلافPPTP و L2TP روي لايه شبكه يعني لايه سوم كار مي كند . اين پروتكل داده هايي كه بايد فرستاده شود را همراه با همه اطلاعات جانبي مانند گيرنده و پيغام هاي وضعيت رمز گذاري كرده و به آن يك IP Header معمولي اضافه كرده و به آن سوي تونل مي فرستد .
كامپيوتري كه در آن سو قرار دارد IP Header را جدا كرده ، داده ها را رمز گشايي كرده و آن را به كامپيوتر مقصد مي فرستد .Ipsec را مي توان با دو شيوه Tunneling پيكر بندي كرد . در اين شيوه انتخاب اختياري تونل ، سرويس گيرنده نخست يك ارتباط معمولي با اينترنت برقرار مي كند و سپس از اين مسير براي ايجاد اتصال مجازي به كامپيوتر مقصد استفاده مي كند . براي اين منظور ، بايد روي كامپيوتر سرويس گيرنده پروتكل تونل نصب شده باشد . معمولا” كاربر اينترنت است كه به اينترنت وصل مي شود . اما كامپيوترهاي درون LAN هم مي توانند يك ارتباط VPN برقرا كنند . از آنجا كه ارتباط IP از پيش موجود است تنها برقرار كردن ارتباط VPN كافي است . در شيوه تونل اجباري ، سرويس گيرنده نبايد تونل را ايجاد كند بلكه اين كار ار به عهده فراهم ساز (Service provider ) است . سرويس گيرنده تنها بايد به ISP وصل شود . تونل به طور خودكار از فراهم ساز تا ايستگاه مقصد وجود دارد . البته براي اين كار بايد همانگي هاي لازم با ISP انجام بگيرد .ٍ

ويژگي هاي امنيتي در IPsec
Ipsec از طريق Authentication Header ( AH ) مطمئن مي شود كه Packet هاي دريافتي از سوي فرستنده واقعي ( و نه از سوي يك نفوذ كننده كه قصد رخنه دارد ) رسيده و محتويات شان تغيير نكرده . AH اطلاعات مربوط به تعيين اعتبار و يك شماره توالي (Seguence Number ) در خود دارد تا از حملات Replay جلوگيري كند . اما AH رمز گذاري نمي شود . رمز گذاري از طريق Encapsulation Security Header يا ESH انجام مي گيرد . در اين شيوه داده هاي اصلي رمز گذاري شده و VPN اطلاعاتي را از طريق ESH ارسال مي كند .
ESH همچنين كاركرد هايي براي تعيين اعتبار و خطايابي دارد . به اين ترتيب ديگر به AH نيازي نيست . براي رمز گذاري و تعيين اعتبار روش مشخص و ثابتي وجود ندارد اما با اين همه ، IETF براي حفظ سازگاري ميان محصولات مختلف ، الگوريتم هاي اجباري براي پياده سازي Ipsec تدارك ديده . براي نمونه مي توان به MD5 ، DES يا Secure Hash Algorithm اشاره كرد . مهمترين استانداردها و روش هايي كه در Ipsec به كار مي روند عبارتند از :
• Diffie-Hellman براي مبادله كليد ها ميان ايستگاه هاي دو سر ارتباط .
• رمز گذاري Public Key براي ثبت و اطمينان از كليدهاي مبادله شده و همچنين اطمينان از هويت ايستگاه هاي سهيم در ارتباط .
• الگوريتم هاي رمز گذاري مانند DES براي اطمينان از درستي داده هاي انتقالي .
• الگوريتم هاي درهم ريزي ( Hash ) براي تعيين اعتبار تك تك Packet ها .
• امضاهاي ديجيتال براي تعيين اعتبارهاي ديجيتالي .

4.1.5 - Ipsec بدون تونل
Ipsec در مقايسه با ديگر روش ها يك برتري ديگر هم دارد و آن اينست كه مي تواند همچون يك پروتكل انتقال معمولي به كار برود .
در اين حالت برخلاف حالت Tunneling همه IP packet رمز گذاري و دوباره بسته بندي نمي شود . بجاي آن ، تنها داده هاي اصلي رمزگذاري مي شوند و Header همراه با آدرس هاي فرستنده و گيرنده باقي مي ماند . اين باعث مي شود كه داده هاي سرباز ( Overhead ) كمتري جابجا شوند و بخشي از پهناي باند آزاد شود . اما روشن است كه در اين وضعيت ، خرابكاران مي توانند به مبدا و مقصد داده ها پي ببرند . از آنجا كه در مدل OSI داده ها از لايه 3 به بالا رمز گذاري مي شوند خرابكاران متوجه نمي شوند كه اين داده ها به ارتباط با سرويس دهنده Mail مربوط مي شود يا به چيز ديگر .

4.1.6 – جريان يك ارتباط Ipsec
بيش از آن كه دو كامپيوتر بتوانند از طريق Ipsec داده ها را ميان خود جابجا كنند بايد يكسري كارها انجام شود .
• نخست بايد ايمني برقرار شود . براي اين منظور ، كامپيوترها براي يكديگر مشخص مي كنند كه آيا رمز گذاري ، تعيين اعتبار و تشخيص خطا يا هر سه آنها بايد انجام بگيرد يا نه .
• سپس الگوريتم را مشخص مي كنند ، مثلا” DEC براي رمزگذاري و MD5 براي خطايابي.
• در گام بعدي ، كليدها را ميان خود مبادله مي كنند .
Ipsec براي حفظ ايمني ارتباط از Security Association (SA ) استفاده مي كند . SA چگونگي ارتباط ميان دو يا چند ايستگاه و سرويس هاي ايمني را مشخص مي كند . SA ها از سوي SPI ( Security parameter Index ) شناسايي مي شوند . SPI از يك عدد تصادفي و آدرس مقصد تشكيل مي شود . اين به آن معني است كه همواره ميان دو كامپيوتر دو SPI وجود دارد :
يكي براي ارتباط A و B و يكي براي ارتباط B به A . اگر يكي از كامپيوترها بخواهد در حالت محافظت شده داده ها را منتقل كند نخست شيوه رمز گذاري مورد توافق با كامپيوتر ديگر را بررسي كرده و آن شيوه را روي داده ها اعمال مي كند . سپس SPI را در Header نوشته و Packet را به سوي مقصد مي فرستد .

4.1.7 - مديريت كليدهاي رمز در Ipsec
اگر چه Ipsec فرض را بر اين مي گذارد كه توافقي براي ايمني داده ها وجود دارد اما خودش براي ايجاد اين توافق نمي تواند كاري انجام بدهد .
Ipsec در اين كار به IKE ( Internet Key Exchange ) تكيه مي كند كه كاركردي همچون IKMP ( Key Management Protocol ) دارد. براي ايجاد SA هر دو كامپيوتر بايد نخست تعيين اعتبار شوند . در حال حاضر براي اين كار از راه هاي زير استفاده مي شود :
• Pre shared keys : روي هر دو كامپيوتر يك كليد نصب مي شود كه IKE از روي آن يك عدد Hash ساخته و آن را به سوي كامپيوتر مقصد مي فرستد . اگر هر دو كامپيوتر بتوانند اين عدد را بسازند پس هر دو اين كليد دارند و به اين ترتيب تعيين هويت انجام مي گيرد .
• رمز گذاري Public Key : هر كامپيوتر يك عدد تصادفي ساخته و پس از رمز گذاري آن با كليد عمومي كامپيوتر مقابل ، آن را به كامپيوتر مقابل مي فرستد .اگر كامپيوتر مقابل بتواند با كليد شخصي خود اين عدد را رمز گشايي كرده و باز پس بفرستد برا ي ارتباط مجاز است . در حال حاضر تنها از روش RSA براي اين كار پيشنهاد مي شود .
• امضاء ديجيتال : در اين شيوه ، هر كامپيوتر يك رشته داده را علامت گذاري ( امضاء ) كرده و به كامپيوتر مقصد مي فرستد . در حال حاضر براي اين كار از روش هاي RSA و DSS ( Digital Singature Standard ) استفاده مي شود . براي امنيت بخشيدن به تبادل داده ها بايد هر دو سر ارتبا طنخست بر سر يك يك كليد به توافق مي رسند كه براي تبادل داده ها به كار مي رود . برا ي اين منظور مي توان همان كليد به دست آمده از طريق Diffie Hellman را به كاربرد كه سريع تر است يا يك كليد ديگر ساخت كه مطمئن تر است .

4.1.8 – خلاصه
تبادل داده ها روي اينرنت چندان ايمن نيست . تقريبا” هر كسي كه در جاي مناسب قرار داشته باشد مي تواند جريان داده ها را زير نظر گرفته و از آنها سوء استفاده كند . شبكه هاي شخصي مجازي يا VPN ها كار نفوذ را برا ي خرابكاران خيلي سخت مي كند .

 

VPN چيست؟ (بخش دوم)

VPN با ويندوز استفاده از اينترنت به عنوان بستر انتقال داده ها هر روزگسترش بيشتري پيدا مي كند . باعث مي شود تا مراجعه به سرويس دهندگان وب و سرويس هاي Email هر روز بيشتر شود . با كمي كار مي توان حتي دو كامپيوتر را كه در دو قاره مختلف قرار دارند به هم مرتبط كرد . پس از برقراري اين ارتباط ،‌هر كامپيوتر،كامپيوتر ديگر را طوري مي بيند كه گويا در شبكه محلي خودش قرار دارد. از اين رهگذر ديگر نيازي به ارسال داده ها از طريق سرويس هايي مانند Email نخواهند بود. تنها اشكال اين كار اين است كه در صورت عدم استفاده از كاركردهاي امنيتي مناسب،‌كامپيوترها كاملا در اختيار خرابكارن قرار مي گيرند. VPN ها مجموعه اي از سرويس هاي امنيتي ردر برابراين عمليات رافراهم مي كنند. در بخش قبلي با چگونگي كار VPN ها آشنا شديد و در اينجا به شما نشان مي دهيم كه چگونه مي توان در ويندوز يك VPN شخصي راه انداخت. براي اين كار به نرم افزار خاصي نياز نيست چون مايكروسافت همه چيزهاي لازم را در سيستم عامل گنجانده يا در پايگاه اينترنتي خود به رايگان در اختيار همه گذاشته. پيش نيازها براي اينكه دو كامپيوتر بر پايه ويندوز بتواند از طريق VPN به هم مرتبط شوند دست كم يكي از آنها بايد به ويندوز NT يا 2000 كار كند تا نقش سرويس دهنده VPN را به عهده بگيرد. ويندوز هاي 9x يا Me تنها مي توانند سرويس گيرنده VPN باشند. سرويس دهنده VPN بايد يك IP ثابت داشته باشد. روشن است كه هر دو كامپيوتر بايد به اينترنت متصل باشند. فرقي نمي كند كه اين اتصال از طريق خط تلفن و مودم باشد يا شبكه محلي. IP در سرويس دهنده VPN بايد مجاز (Valid) باشد تا سرويس گيرنده بتواند يك مستقيما آن را ببيند. در شبكه هاي محلي كه اغلب از IP هاي شخصي (192.168.x.x) استفاده مي شود VPN را بايد روي شبكه ايجاد كرد تا ايمني ارتباط بين ميان كامپيوترها تامين شود. اگر سرويس گيرنده VPN با ويندوز 95 كار مي كند نخست بايد Dial up Networking Upgrade 1.3 را از سايت مايكروسافت برداشت كرده و نصب كنيد. اين مجموعه برنامه راه اندازهاي لازم براي VPN را در خود دارد . البته مايكروسافت پس از Upgrade 1.3 Networking Dial up نگارش هاي تازه تري نيز عرضه كرده كه بنا بر گفته خودش ايمني و سرعت ارتباط VPN را بهبود بخشيده است . نصب سرويس دهنده VPN روي كامپيوتر بر پايه ويندوز NT نخست بايد در بخش تنظيمات شبكه، راه انداز Point to Point Tunneling را نصب كنيد. هنگام اين كار، شمار ارتباط هاي همزمان VPN پرسيده مي شود. در سرويس دهنده هاي NT اين عدد مي تواند حداكثر 256 باشد. در ايستگاه كاري NT،‌ اين عدد بايد 1 باشد چون اين سيستم عامل تنها اجازه يك ارتباط RAS را مي دهد. از آنجا كه ارتباط VPN در قالب Remote Access برقرار مي شود ويندوز NT به طور خودكار پنجره پيكر بندي RAS را باز مي كند. اگر RAS هنوز نصب نشده باشد ويندوز NT آن را نصب مي كند. هنگام پيكربندي بايد VPN Adapter را به پورت هاي شماره گيري اضافه كنيد. اگر مي خواهيد كه چند ارتباط VPN داشته باشيد بايد اين كار را براي هر يك از VPN Adapter ها انجام دهيد . پيكربندي سرويس دهنده RAS اكنون بايد VPN Adapterرا به گونه اي پيكربندي كنيد كه ارتباطات به سمت درون (incoming) اجازه بدهد. نخست بايد پروتكل هاي مجاز براي اين ارتباط را مشخص كنيد . همچنين بايد شيوه رمز گذاري را تعيين كرده و بگوييد كه آياسرويس دهنده تنها اجازه دسترسي به كامپيوترهاي موجود در شبكه كامپيوتر ويندوز NT، در اين وضيعت، سرويس دهنده VPN مي تواند كار مسير يابي را هم انجام دهد. براي بالاتر بردن ايمني ارتباط، مي توانيد NetBEUI را فعال كرده و از طريق آن به كامپيوترهاي دور اجازدسترسي به شبكه خود را بدهيد. سرويس گيرنده، شبكه و سرويس هاي اينترنتي مربوط به سرويس دهنده VPN را نمي بينيد . براي راه انداختن TCP/IP همراه با VPN چند تنظيم ديگر لازم است. اگر سرويس دهنده DHCP نداريد بايد به طور دستي يك فضاي آدرس(Adress Pool ) IP را مشخص كنيد. به خاطر داشته باشيد كه تنها بايد از IP هاي شخصي (Private) استفاده كنيد. اين فضاي آدرس بايد دست كم 2 آدرس داشته باشد ،‌يكي براي سرويس دهنده VPN و ديگري براي سرويس گيرنده VPN . هر كار بر بايد براي دسترسي به سرويس دهنده از طريق VPN مجوز داشته باشد. براي اين منظور بايد در User Manager در بخش Dialing اجازه دسترسي از دور را بدهيد . به عنوان آخرين كار،Remote Access Server را اجرا كنيد تا ارتباط VPN بتواند ايجاد شود. سرويس گيرنده VPN روي ويندوز NT نصب سرويس گيرنده VPN روي ويندوز NT شبيه راه اندازي سرويس دهنده VPN است بنابراين نخست بايد 4 مرحله گفته شده براي راه اندازي سرويس دهنده VPN را انجام بدهيد،‌ يعني: . نصب PPTP . تعيين شمار ارتباط ها . اضافه كردن VPN به عنوان دستگاه شماره گيري . پيكر بندي VPN Adapter در RAS، تنها تفاوت در پيكر بندي VPN Adapter آن است كه بايد به جاي ارتباط هاي به سمت درون به ارتباط هاي به سمت بيرون (out going) اجاز ه بدهيد . . سپس تنظيمات را ذخيره كرده و كامپيوتر را بوت كنيد. در گام بعدي، در بخش Networking يك ارتباط(Connection) تلفني بسازيد . به عنوان دستگاه شماره گير يا همان مودم بايد VPN Adapter را انتخاب كرده و بجاي شماره تلفن تماس، IP مربوط به سرويس دهنده VPN را وارد كنيد. در اينجا پيكر بندي سرويس گيرنده VPN روي ويندوز NT به پايان مي رسد و شبكه هاي شخصي مجازي ساخته مي شود. سرويس گيرنده VPN روي ويندوز 2000 راه اندازي سرويس گيرنده VPN ساده تر و كم زحمت تر از سرويس دهنده آن است. در ويندوز 2000 به بخش مربوط به تنظيمات شبكه رفته يك Connection تازه بسازيد. گام نخست : Assistant در ويندوز 2000 پيكر بندي VPN را بسيار ساده كرده. به طور معمول بايد آدرس IP مربوط به سرويس دهنده VPN ر اداشته باشد. در اينجا بايد همان IP معمولي را وارد كنيد و نه IP مربوط به شبكه VPNرا، با اين كار ، VPN پيكر بندي شده و ارتباط بر قرار مي شود. براي تعيين صلاحيت، بايد نام كاربري و رمز عبور را وارد كنيد كه اجازه دسترسي از طريق Remote Access را داشته باشيد. ويندوز 2000 بي درنگ ارتباط برقرار كرده و شبكه مجازي كامل مي شود. گام دوم: كافي است آدرس IP مربوط به سرويس دهنده VPN را وارد كنيد. گام سوم: در پايان فقط كافي است خود را معرفي كنيد. سرويس گيرنده VPN روي ويندوز 9x نصب سرويس گيرنده VPN روي ويندوز هاي 95، 98 و SE 98 مانند هم است . نخست بايد پشتيباني از VPN فعال شود. در اينجا بر خلاف ويندوز NT به جاي اضافه كردن پروتكل بايد يك كارت شبكه نصب كنيد. ويندوز x 9 همه عناصر لازم را نصب مي كند. به اين ترتيب كار نصب راه اندازاها را هم كامل مي گردد. در قدم بعدي بايد Dialup adapter يك Connection بسازيد. به عنوان دستگاه شمار گير بايد VPN adapter را معرفي كنيد. گام نخست: نصب VPN adapter گام دوم: يك Connection تازه روي VPN dapter در ويندوز x9، سيستم عامل IP مربوط به سرويس 90 دهنده VPN را در خواست مي كند. گام سوم: آدرس IP مربوط به سرويس دهنده VPN را وارد كنيد. پيكر بندي سرويس گيرنده VPN در اينجا پايان يافته و ارتباط مي تواند برقرار شود. تنها كافي است كه نام كاربري و رمز عبور را وارد كنيد. اكنون ويندوز به اينترنت وصل شده و تونل را مي سازد و داده هاي خصوصي مي تواند حركت خود را آغاز كنند. برنامه هاي كمكي اگر بخواهيد براي نمونه از دفتر كار( سرويس گيرنده VPN) به كامپيوتر خود در خانه ( سرويس گيرنده VPN) وصل بشويد با دو مشكل روبرو خواهيد شد. نخست اينكه كامپيوتري كه در خانه داريد پيوسته به اينترنت متصل نيست و ديگري اينكه سرويس گيرنده VPN به يك آدرس IP نياز دارد. اين IP را هنگامي كه از يك شركت فراهم ساز (ISP) سرويس مي گيريد از پيش نمي دانيد چون به صورت پويا(dynamic) به شما تخصيص داده مي شود. Online Jack برنامه اي است كه براي هر دو مشكل راه حل دارد. Online Jack يك برنامه كوچك است كه بايد روي كامپيوتر خانه نصب شود. از دفتر كار خود مي توانيد از طريق سايت Online Jack و با نام كاربري و رمز عبور به كامپيوتر خود در خانه متصل شويد. با اين كار، IP كه شركت فراهم ساز به شما تخصيص داده مشخص مي شود كه از روي آن، سرويس گيرنده VPN پيكر بندي شده و كار خود را آغاز مي كند. از اين دست برنامه هاي كمكي موارد زيادي وجود دارد كه با جستجو در اينترنت مي توانيد آنها را بيابيد. خلاصه دامنه كاربردي VPN گسترده و گوناگون است. VPN را مي توان براي متصل كردن كاربران بيروني به شبكه محلي،‌ارتباط دو كامپيوتر يا دو شبكه در دو شهر مختلف يا دسترسي از دفتر كار به كامپيوتر منزل بكار برد. VPN نه تنها داده ها را با ايمني بيشتر منتقل مي كند بلكه وقتي از آن براي مرتبط كردن دو كامپيوتر دور از هم استفاده مي كنيم هزينه ها بسيار كاهش مي يابد. آخرين نكته اينكه راه اندازي VPN ساده و رايگان است.

(بخش سوم)

شبکه VPN چیست؟

ISDN چیست؟

بخش اول:توضيح اول

اساس طراحی تکنولوژی ISDN به اواسط دهه 80 میلادی باز میگردد که بر اساس یک شبکه کاملا دیجیتال پی ریزی شده است. در حقیقت تلاشی برای جایگزینی سیستم تلفنی آنالوگ با دیجیتال بود که علاوه بر داده های صوتی، داده های دیجیتال را به خوبی پشتیبانی کند. به این معنی که انتقال صوت در این نوع شبکه ها به صورت دیجیتال می باشد. در این سیستم صوت ابتدا به داده ها ی دیجیتال تبدیل شده و سپس انتقال می یابد.
ISDN به دو شاخه اصلی تقسیم می شود: N-ISDN و B-ISDN.

* B-ISDN بر تکنولوژی ATM استوار است که شبکه ای با پهنای باند بالا برای انتقال داده می باشد که اکثر BACKBONE های جهان از این نوع شبکه برای انتقال داده استفاده می کنند (از جمله شبکه دیتا ایران).
* نوع دیگر N-ISDN یا ISDN با پهنای باند پایین است که برای استفاده های شخصی طراحی شده است. درN-ISDN دو استاندارد مهم وجود دارد، BRI و PRI .
نوع PRI برای ارتباط مراکز تلفن خصوصی (PBX)ها با مراکز تلفن محلی طراحی شده است. E1یکی از زیر مجموعه های PRI است که امروزه استفاده زیادی دارد. E1 شامل سی کانال حامل (B-Channel) و یک کانال برای سیگنالینگ (D-Channel) میباشد که هر کدام 64Kbps پهنای باند دارند. بعد از سال 94 میلادی و با توجه به گسترش اینترنت، از PRI ISDN ها برای ارتباط ISP ها با شبکه PSTN استفاده شد که باعث بالا رفتن تقاضا برای این سرویس شد. همچنانکه در ایران نیز ISP هایی که خدمات خود را با خطوط E1 ارایه می کنند روز به روز در حال گسترش است.
نوع دیگر BRIاست( نوعی که در کیش از آن استفاده شده) که برای کاربران نهایی طراحی شده است. این استاندارد دو کانال حامل (B-Channel) با پهنای باند 64Kbps و یک کانال برای سیگنالینگ (D-Channel) با پهنای باند 16kbps را در اختیار مشترک قرار می دهد. این پهنای باند در اواسط دهه 80 میلادی که اینترنت کاربران مخصوصی داشت و سرویسهای امروزی همچون HTTP، MultiMedia، Voip و... به وجود نیامده بود، مورد نیاز نبود همچنین برای مشترکین عادی تلفن نیز وجود یک ارتباط کاملا دیجیتال چندان تفاوتی با سیستمهای آنالوگ فعلی نداشت و به همین جهت صرف هزینه های اضافی برای این سرویس از سوی کاربران بی دلیل بود و به همین جهت این تکنولوژی استقبال چندانی نشد. تنها در اوایل دهه 90 بود که برای مدت کوتاهی مشترکین ISDN افزایش یافتند.
پس از سال 95 نیز با وجود تکنولوژیهایی با سرعتهای بسیار بالاتر مانند ADSLکه سرعتی حدود8Mb/s برای دریافت و 640Kb/s را برای دریافت با هزینه کمتر از ISDN در اختیار مشترکین قرار میدهد، انتخاب ISDN از سوی کاربران عاقلانه نبود.
در حقیقت می توان گفت که BRI ISDN تکنولوژی بود که در زمانی به وجود آمد که نیازی به آن نبود و زمانی که به آن نیاز احساس می شد، با تکنولوژیهای جدید تری که سرعت بالاتر و قیمت بیشتر داشتند جایگزین شده بود.

بررسی اختلاف بین قابلیتهای ارسال (B-Channel) و مودم های آنالوگ

یک مودم بسیار عالی می تواند با سرعت 4.14Kb/s اطلاعات صوتی را انتقال دهد و 56Kb/s بطور مقطعی دریافت کند. در حالی که ISDN می تواند اطلاعات را با سرعت 64Kb/s منتقل کند و اگر دو کانال بطور همزمان استفاده شوند، سرعت انتقال به دو برابر یعنی 128Kb/s خواهد رسید. قابلیت (D-Channel)، برابر16Kb/s است که در نتیجه می توان به سرعت 144Kb/s دسترسی پیدا کرد. بنابراین 10 برابر سریعتر از یک مودم پیشرفته عمل می کند. عملکرد این کانال ها مستقل است یعنی می توان دو مکالمه یا دو اطلاعات و یا یک مکالمه و یک اطلاعات را بطور همزمان از مقصد های مختلف دریافت نمود.
با استفاده از (D-Channel) می توان از خط سوم برای انتقال اطلاعات کوچک و یا کارت اعتباری استفاده نمود.

امکاناتی که خطوط ISDN برای مشترکین فراهم می آورد

* ISDN سرعت بالاتری را برای انتقال اطلاعات فراهم نموده است.اگر شما برای انتقال فایلها از مودم استفاده می کنید و یا در حال استفاده ار اینترنت هستید، محدودیت قابل قبول یک مودم آنالوگ را شناخته اید و با استفاده از خطوط ISDN بطور عمده ای کارایی شما افزایش پیدا می کند.
* ISDN می تواند یک صدای دیجیتال واضح کریستالی را برایتان فراهم نماید.حتی اگر هنوز یکی از خطوط شما آنالوگ باشد،همچنان می توانید مکالمه را واضح بشنوید.
* یک خط ISDN می تواند دو خط تلفن (دو شماره تلفن) و یک خط سومی را جهت پیوند ارتباط دادهای در بر داشته باشد.
* خصوصیات کنترلی مکالمات در خطوط ISDN مشابه با خصوصیات Switch Board تلفنی می باشد. شما می توانید از وضعیت HOLD , TRANSFER , CONFERENCE, CALLER ID، زنگهای تلفن مخصوص، همچنین مجموعه ای از کارایی های مختلف دیگر استفاده نمائید.

سخت افزار مورد نیاز برای استفاده از ISDN

خط ISDN مانند خطوط آنالوگ از دو رشته سیم تشکیل شده است که بطور مستقیم نمی توان دستگاه آنالوگ مثل تلفن های معمولی را به آن متصل کرد.بدین منظور از سخت افزاری استفاده می شود که پورت های دیجیتال و آنالوگ مورد نیاز شما را تامین میکند.
پیوندهای خارجی  و داخلی
• http://en.wikipedia.org/wiki/ISDN
• http://hea-www.harvard.edu/~fine/ISDN/
• http://www.itu.org/
• http://www.ralphb.net/ISDN/
• http://forums.techarena.in/showthread.php?t=5170

بخش دوم:توصيح دوم

ISDN چیست ؟ اساس طراحی تکنولوژی ISDN به اواسط دهه 80 میلادی باز میگردد که بر اساس یک شبکه کاملا دیجیتال پی ریزی شده است. در حقیقت تلاشی برای جایگزینی سیستم تلفنی آنالوگ با دیجیتال بود که علاوه بر داده های صوتی، داده های دیجیتال را به خوبی پشتیبانی کند. به این معنی که انتقال صوت در این نوع شبکه ها به صورت دیجیتال می باشد. در این سیستم صوت ابتدا به داده ها ی دیجیتال تبدیل شده و سپس انتقال می یابد. ISDN به دو شاخه اصلی تقسیم می شود: N-ISDN و B-ISDN. B-ISDN: Broadband ISDN B-ISDN بر تکنولوژی ATM استوار است که شبکه ای با پهنای باند بالا برای انتقال داده می باشد که اکثر BACKBONE های جهان از این نوع شبکه برای انتقال داده استفاده می کنند (از جمله شبکه دیتا ایران). N-ISDN: Narrowband ISDN نوع دیگر N-ISDN یا ISDN با پهنای باند پایین است که برای استفاده های شخصی طراحی شده است. درN-ISDN دو استاندارد مهم وجود دارد، BRI و PRI . - نوع PRI برای ارتباط مراکز تلفن خصوصی (PBX)ها با مراکز تلفن محلی طراحی شده است. E1یکی از زیر مجموعه های PRI است که امروزه استفاده زیادی دارد. E1 شامل سی کانال حامل (B-Channel) و یک کانال برای سیگنالینگ (D-Channel) میباشد که هر کدام 64Kbps پهنای باند دارند. بعد از سال 94 میلادی و با توجه به گسترش اینترنت، از PRI ISDN ها برای ارتباط ISP ها با شبکه PSTN استفاده شد که باعث بالا رفتن تقاضا برای این سرویس شد. همچنانکه در ایران نیز ISP هایی که خدمات خود را با خطوط E1 ارایه می کنند روز به روز در حال گسترش است. - نوع دیگر BRI است( نوعی که در کیش از آن استفاده شده) که برای کاربران نهایی طراحی شده است. این استاندارد دو کانال حامل (B-Channel) با پهنای باند 64Kbps و یک کانال برای سیگنالینگ (D-Channel) با پهنای باند 16kbps را در اختیار مشترک قرار می دهد. این پهنای باند در اواسط دهه 80 میلادی که اینترنت کاربران مخصوصی داشت و سرویسهای امروزی همچون HTTP، MultiMedia، Voip و... به وجود نیامده بود، مورد نیاز نبود همچنین برای مشترکین عادی تلفن نیز وجود یک ارتباط کاملا دیجیتال چندان تفاوتی با سیستمهای آنالوگ فعلی نداشت و به همین جهت صرف هزینه های اضافی برای این سرویس از سوی کاربران بی دلیل بود و به همین جهت این تکنولوژی استقبال چندانی نشد. تنها در اوایل دهه 90 بود که برای مدت کوتاهی مشترکین ISDN افزایش یافتند. پس از سال 95 نیز با وجود تکنولوژیهایی با سرعتهای بسیار بالاتر مانند ADSL که سرعتی حدود 10Mb/s برای دریافت و 1Mb/s را برای ارسال با هزینه کمتر از ISDN در اختیار مشترکین قرار میدهد، انتخاب ISDN از سوی کاربران عاقلانه نبود. در حقیقت می توان گفت که BRI ISDN تکنولوژی بود که در زمانی به وجود آمد که نیازی به آن نبود و زمانی که به آن نیاز احساس می شد، با تکنولوژیهای جدید تری که سرعت بالاتر و قیمت بیشتر داشتند جایگزین شده بود.     بررسی اختلاف بین قابلیتهای ارسال (B-Channel) و مودم های آنالوگ : یک مودم بسیار عالی می تواند با سرعت 4.14Kb/s اطلاعات صوتی را انتقال دهد و 56Kb/s بطور مقطعی دریافت کند. در حالی که ISDN می تواند اطلاعات را با سرعت 64Kb/s منتقل کند و اگر دو کانال بطور همزمان استفاده شوند، سرعت انتقال به دو برابر یعنی 128Kb/s خواهد رسید. قابلیت (D-Channel)، برابر16Kb/s است که در نتیجه می توان به سرعت 144Kb/s دسترسی پیدا کرد. بنابراین 10 برابر سریعتر از یک مودم پیشرفته عمل می کند. عملکرد این کانال ها مستقل است یعنی می توان دو مکالمه یا دو اطلاعات و یا یک مکالمه و یک اطلاعات را بطور همزمان از مقصد های مختلف دریافت نمود. با استفاده از (D-Channel) می توان از خط سوم برای انتقال اطلاعات کوچک و یا کارت اعتباری استفاده نمود. امکاناتی که خطوط ISDN برای مشترکین فراهم می آورد : ISDN سرعت بالاتری را برای انتقال اطلاعات فراهم نموده است.اگر شما برای انتقال فایلها از مودم استفاده می کنید و یا در حال استفاده ار اینترنت هستید، محدودیت قابل قبول یک مودم آنالوگ را شناخته اید و با استفاده از خطوط ISDN بطور عمده ای کارایی شما افزایش پیدا می کند. ISDN می تواند یک صدای دیجیتال واضح کریستالی را برایتان فراهم نماید.حتی اگر هنوز یکی از خطوط شما آنالوگ باشد،همچنان می توانید مکالمه را واضح بشنوید.   یک خط ISDN می تواند دو خط تلفن (دو شماره تلفن) و یک خط سومی را جهت پیوند ارتباط دادهای در بر داشته باشد. خصوصیات کنترلی مکالمات در خطوط ISDN مشابه با خصوصیات Switch Board تلفنی می باشد. شما می توانید از وضعیت HOLD , TRANSFER , CONFERENCE, CALLER ID، زنگهای تلفن مخصوص، همچنین مجموعه ای از کارایی های مختلف دیگر استفاده نمائید. سخت افزار مورد نیاز برای استفاده از ISDN : خط ISDN مانند خطوط آنالوگ از دو رشته سیم تشکیل شده است که بطور مستقیم نمی توان دستگاه آنالوگ مثل تلفن های معمولی را به آن متصل کرد. بدین منظور از سخت افزاری استفاده می شود که پورت های دیجیتال و آنالوگ مورد نیاز شما را تامین میکند.

آشنائی با پروتپروتكل FTP چيست ؟

كل FTP ( بخش اول )

امروزه از پروتكل های متعددی در شبكه های كامپيوتری استفاده می گردد كه صرفا" تعداد اندكی از آنان به منظور انتقال داده طراحی و پياده سازی شده اند . اينترنت نيز به عنوان يك شبكه گسترده از اين قاعده مستثنی نبوده و در اين رابطه از پروتكل های متعددی استفاده می شود.
برای بسياری از كاربران اينترنت همه چيز محدود به وب و پروتكل مرتبط با آن يعنی HTTP است ، در صورتی كه در اين عرصه از پروتكل های متعدد ديگری نيز  استفاده می گردد. FTP  نمونه ای در اين زمينه است .

پروتكل FTP چيست ؟
تصوير اوليه اينترنت در ذهن بسياری از كاربران،  استفاده از منابع اطلاعاتی و حركت از سايتی به سايت ديگر است و شايد به همين دليل باشد كه اينترنت در طی ساليان اخير به سرعت رشد و متداول شده است . بسياری از كارشناسان اين عرصه اعتقاد دارند كه اينترنت گسترش و  عموميت خود را مديون  سرويس وب می باشد .
فرض كنيد كه سرويس وب را از اينترنت حذف نمائيم . برای بسياری از ما اين سوال مطرح خواهد شد كه چه نوع استفاده ای را می توانيم از اينترنت داشته باشيم ؟ در صورت تحقق چنين شرايطی ،  يكی از عملياتی كه كاربران قادر به انجام آن خواهند بود ،  دريافت داده ، فايل های صوتی ، تصويری و ساير نمونه فايل های ديگر با استفاده از پروتكل FTP (برگرفته از File Transfer Protocol ) است.  

ويژگی های پروتكل FTP

• پروتكل FTP ، اولين تلاش انجام شده برای‌ ايجاد يك استاندارد به منظور مبادله فايل بر روی شبكه های مبتنی بر پروتكل TCP/IP  است كه از اوايل سال 1970 مطرح  و مشخصات استاندارد آن طی RFC 959  در اكتبر سال 1985 ارائه گرديد .

• پروتكل FTP  دارای حداكثر انعطاف لازم و در عين حال امكان پذير به منظور استفاده در شبكه های مختلف با توجه به نوع پروتكل شبكه است .

• پروتكل FTP از مدل سرويس گيرنده - سرويس دهنده تبعيت می نمايد . برخلاف HTTP كه يك حاكم مطلق در عرصه مرورگرهای وب و سرويس دهندگان وب است ، نمی توان ادعای مشابهی را در رابطه با پروتكل FTP  داشت و هم اينك مجموعه ای گسترده از سرويس گيرندگان و سرويس دهندگان FTP وجود دارد .

• برای ارسال فايل با استفاده از پروتكل FTP به يك سرويس گيرنده FTP نياز می باشد . ويندوز دارای يك برنامه سرويس گيرنده FTP از قبل تعبيه شده می باشد ولی دارای محدوديت های مختص به خود می باشد . در اين رابطه نرم افزارهای متعددی تاكنون طراحی و پياده سازی شده است:
  ulletProof FTP  ، WS FTP Professional، FTP Explorer  و Smart FTP  نمونه هائی در اين زمينه می باشند .

• پروتكل FTP را می توان به عنوان يك سيستم پرس وجو نيز تلقی نمود چراكه سرويس گيرندگان و سرويس دهندگان گفتگوی لازم به منظور تائيد يكديگر و ارسال فايل را انجام می دهند. علاوه بر اين، پروتكل فوق مشخص می نمايد  كه سرويس گيرنده و سرويس دهنده، داده را بر روی كانال گفتگو ارسال نمی نمايند . در مقابل ،‌ سرويس گيرنده و سرويس دهنده در خصوص نحوه ارسال فايل ها بر روی اتصالات مجزا و جداگانه ( يك اتصال برای هر ارسال داده ) با يكديگر گفتگو خواهند كرد ( نمايش ليست فايل های موجود در يك دايركتوری نيز به عنوان يك ارسال فايل تلقی می گردد ) .

• پروتكل FTP امكان استفاده از سيستم فايل را مشابه پوسته يونيكس و يا خط دستور ويندوز در اختيار كاربران قرار می دهد .

• سرويس گيرنده در ابتدا يك پيام را برای سرويس دهنده ارسال و سرويس دهنده نيز به آن پاسخ خواهد داد و در ادامه ارتباط غيرفعال می گردد . وضعيت فوق با ساير پروتكل هائی كه به صورت تراكنشی كار می كنند ،‌ متفاوت می باشد ( نظير پروتكل HTTP ) . برنامه های سرويس گيرنده زمانی قادر به شبيه سازی يك محيط تراكنشی می باشند كه از مسائلی كه قرار است در آينده محقق شوند ، آگاهی داشته باشند . در واقع ، پروتكل FTP يك دنباله stateful  از يك و يا چندين تراكنش است.

• سرويس گيرندگان ، مسئوليت ايجاد و مقداردهی اوليه درخواست ها را برعهده دارند كه  با استفاده از  دستورات اوليه FTP انجام می گردد. دستورات فوق ،  عموما" سه و يا چهار حرفی می باشند (مثلا" برای تغيير دايركتوری از دستور CWD استفاده می شود ).  سرويس دهنده نيز بر اساس يك فرمت استاندارد به سرويس گيرندگان پاسخ خواهد داد ( سه رقم كه به دنبال آن از  space استفاده شده است به همراه يك متن تشريحی ) . سرويس گيرندگان می بايست صرفا" به كد عددی نتيجه استناد نمايند چراكه متن تشريحی تغيير پذير بوده و در عمل برای اشكال زدائی مفيد است ( برای كاربران حرفه ای ) .

• پروتكل FTP دارای امكانات حمايتی لازم برای ارسال داده با نوع های مختلف می باشد . دو فرمت  متداول،  اسكی برای متن ( سرويس گيرنده  با ارسال دستور  TYPE A ،‌موضوع را به اطلاع سرويس دهنده می رساند ) و image برای داده های باينری است ( توسط  TYPE I  مشخص می گردد) . ارسال داده با فرمت اسكی در مواردی كه ماشين سرويس دهنده و ماشين سرويس گيرنده از استانداردهای متفاوتی برای متن استفاده می نمايند ، مفيد بوده و  يك سرويس گيرنده می تواند پس از دريافت داده آن را به فرمت مورد نظر خود ترجمه و استفاده نمايد . مثلا" در نسخه های ويندوز  از يك دنباله  carriage return و  linefeed برای نشان دادن انتهای خط استفاده می گردد در صورتی كه در  سيستم های مبتنی بر يونيكس صرفا" از يك  linefeed استفاده می شود . برای ارسال هرنوع داده كه به ترجمه نياز نداشته باشد،می توان از ارسال باينری استفاده نمود.

•  اتخاذ تصميم در رابطه با نوع ارسال فايل ها  در اختيار سرويس گيرنده است ( برخلاف HTTP كه می تواند به سرويس گيرنده نوع داده ارسالی را اطلاع دهد ) . معمولا" سرويس گيرندگان ارسال باينری را انتخاب می نمايند و پس از دريافت فايل ، ترجمه لازم را انجام خواهند داد . ارسال باينری ذاتا" دارای كارآئی بيشتری است چراكه سرويس دهنده و سرويس گيرنده نيازی به انجام تراكنش های on the fly نخواهند داشت . ارسال اسكی گزينه پيش فرض انتخابی توسط پروتكل FTP  است و در صورت نياز به ارسال باينری ، سرويس گيرنده می بايست اين موضوع را از سرويس دهنده درخواست نمايد .

• يك اتصال پروتكل TCP/IP ( نسخه شماره چهار)  شامل دو  نقطه مجزا می باشد كه هر نقطه از يك آدرس IP و يك شماره پورت استفاده می نمايد . برقراری ارتباط بين يك سرويس گيرنده و يك سرويس دهنده منوط به وجود چهار عنصر اطلاعاتی است : آدرس سرويس دهنده ،‌پورت سرويس دهنده ، آدرس سرويس گيرنده و پورت سرويس گيرنده . در زمان برقراری يك ارتباط ، سرويس گيرنده از يك شماره پورت استفاده می نمايد . اين شماره پورت می تواند متناسب با نوع عملكرد برنامه سرويس گيرنده به صورت اختياری و يا اجباری باشد . مثلا"  برخی برنامه های سرويس گيرنده به منظور ارتباط با سرويس دهنده ، نيازمند استفاده از يك شماره پورت خاص می باشند ( نظير برنامه های سرويس گيرنده وب و يا مرورگرهای وب كه از پورت شماره 80 به منظور ارتباط با سرويس دهنده وب استفاده می نمايد) . در مواردی كه الزامی در خصوص شماره پورت وجود ندارد از يك شماره پورت موقتی و يا   ephemeral  استفاده می گردد . اين نوع پورت ها موقتی بوده و توسط IP stack ماشين مربوطه به متقاضيان نسبت داده شده و پس از خاتمه ارتباط ، پورت آزاد می گردد . با توجه به اين كه اكثر IP Stacks بلافاصله از پورت موقت آزاد شده استفاده نخواهند كرد ( تا زمانی كه تمام pool تكميل نشده باشد ) ،‌در صورتی كه سرويس گيرنده مجددا" درخواست  برقراری يك ارتباط را نمايد ، يك شماره پورت موقتی ديگر به وی تخصيص داده می شود .

•  پروتكل FTP منحصرا" از پروتكل TCP استفاده می نمايد( هرگز از پروتكل UDP  استفاده نمی شود) . معمولا" پروتكل های لايه Application ( با توجه به مدل مرجع OSI ) از يكی از پروتكل های TCP و يا UDP استفاده می نمايند ( به جزء پروتكل DNS  ) . پروتكل FTP نيز از برخی جهات شرايط خاص خود را دارد و برای انجام وظايف محوله از دو پورت استفاده می نمايد . اين پروتكل معمولا" از پورت شماره 20 برای ارسال داده و از پورت 21 برای گوش دادن به فرامين استفاده می نمايد . توجه داشته باشيد كه برای ارسال داده همواره از پورت 20 استفاده نمی گردد و ممكن است در برخی موارد از پورت های ديگر استفاده شود .

• اكثر سرويس دهندگان FTP  از روش خاصی برای رمزنگاری اطلاعات استفاده نمی نمايند و در زمان  login  سرويس گيرنده به سرويس دهنده ، اطلاعات مربوط به نام و  رمز عبور كاربر به صورت متن معمولی در شبكه ارسال می گردد . افرادی كه دارای يك Packet sniffer  بين سرويس گيرنده و سرويس دهنده می باشند ، می توانند به سادگی اقدام به سرقت نام و رمز عبور نمايند . علاوه بر سرقت رمزهای عبور ، مهاجمان می توانند تمامی مكالمات بر روی اتصالات FTP را شنود و محتويات داده های ارسالی را مشاهده نمايند . پيشنهادات متعددی به منظور ايمن سازی سرويس دهنده FTP مطرح می گردد ولی تا زمانی كه رمزنگاری و امكانات حفاظتی در سطح لايه پروتكل IP اعمال نگردد ( مثلا" رمزنگاری توسط  IPsecs  ) ،‌ نمی بايست از FTP استفاده گردد خصوصا" اگر بر روی شبكه اطلاعات مهم و حياتی ارسال و يا دريافت می گردد .

• همانند بسياری از پروتكل های لايه Application ، پروتكل FTP دارای كدهای وضعيت خطاء مختص به خود می باشد ( همانند HTTP ) كه اطلاعات لازم در خصوص وضعيت ارتباط ايجاد شده و يا درخواستی را ارائه می نمايد . زمانی كه يك درخواست ( GET , PUT   ) برای يك سرويس دهنده FTP ارسال می گردد ، سرويس دهنده پاسخ خود را به صورت يك رشته اعلام می نمايد . اولين خط اين رشته معمولا" شامل نام سرويس دهنده و نسخه نرم افزار FTP است .در ادامه می توان  دستورات GET و يا PUT را برای سرويس دهنده ارسال نمود . سرويس دهنده با ارائه يك پيام وضعيت به درخواست سرويس گيرندگان پاسخ می دهد . كدهای وضعيت برگردانده شده را می توان در پنج گروه متفاوت تقسيم نمود :
  كدهای 1xx : پاسخ اوليه
  كدهای 2xx : درخواست بدون خطاء‌ اجراء گرديد .
  كدهای 3xx : به اطلاعات بشتری نياز است .
  كدهای 4xx : يك خطاء موقت ايجاد شده است .
  كدهای 5xx : يك خطاء دائمی ايجاد شده است .
  متداولترين كدهای وضعيت FTP به همراه مفهوم هريك در جدول زير نشان داده شده است :

Distibuted File System یا DFS چیست ؟
راههای مختلف دسترسی به فایلهای Share شده در سطح شبکه

Admin های شبکه قبلنا میگفتن که "هیچ چیزی آدم رو مثل گشتن دنبال یه فایل خاص توی یه عالمه فایل Share شده اسکل نمیکنه!"

موضوع این هفته چیه ؟ موضوع این هفته درباره ی مشکلی هستش که اگه جدی بشه دمار از روزگار کاربرهای شبکه در میاره !

تا حالا از اون شبکه ها داشتین که توش به هر ننه قمری اجازه ی Share کردن فایلها داده شده ؟! از همونایی که جناب ننه قمر میاد فیلمای YouTubeیی که دیروز دانلود کرده رو Share میکنه تا بقیه ی ننه قمرهای درون شرکت بتونن ببیننشون و به جای انجام کار، بسی لذت ببرن و تفریح کنن ؟!

به نظرتون کی این Share بازیا مشکل ساز میشه ؟! از نظر اخلاقی که از همون اول احتمال مشکل ساز شدنش میره ! ولی از نظر تکنیکی چی ؟! وقتی که هر کاربر مثل اسب داره فایل آپلود میکنه و یادش میره منظمشون کنه چی ؟!

میدونم که هنوزم موضوع روشن نشده... این زیریه رو بخونین :

مشکل : توی محیط شبکه ی من هر ننه قمری اومده و یه فایل Share کرده و حالا که من میخوام دنبال فایل مورد نظرم بگردم باید نیم ساعت مثل گدا گودوله های آشغال گرد برم و کل شبکه رو بالا پایین کنم تا بتونم فایلم رو پیدا کنم ! (من خودم نوکر همه ی انسانهای زباله گردی که جامعه شون وظیفه ش رو در قبالشون انجام نداده هستم...فقط مثال زدم وگرنه ما سگ کی باشیم که بخوایم بنده های خدا رو مسخره کنیم.)

راه حل : یه عالمه چیزه ! چند تاشم این پایین مینویسم ! DFS هم جزوشون هست !

اصولا پیدا کردن فایل دلخواه Share شده توی محیط یک شبکه میتونه هم آسون باشه و هم سخت...
چه وقتی آسونه ؟ وقتی که کارمندای شبکه منظم باشن و شما بهشون اجازه های دسترسی با توجه به موقعیتشون در شبکه دادین... وقتیکه برای هر File Server یک نقش مشخص قرار دادین و میدونین که درون هر سرور چه نوع فایلهایی Share شدن و وقتیکه بخواین به فایلها دسترسی پیدا کنین میرین سراغ کامپیوتر مخصوصش...

چه وقتی میتونه خفن سخت باشه ؟ وقتیکه شما نمیتونین از یک File Server متمرکز در شرکت استفاده کنین و هر کاربری باید فایلهایی که درست میکنه رو روی کامپیوتر خودش Upload کنه. بعضی وقتها میشه این کاربرها و کامپیوترها رو جدا کرد ولی باز هم مدیریت و دسترسی به فایلهای Share شده سخت میشه.
برای دسترسی به فایلهای Share شده ی متعدد چندین و چند سناریو وجود داره که من به 4 تای اونها اشاره میکنم :

1. پیدا کردن دستی فایلها بر روی هر کامپیوتر به طور جداگانه
2. Map کردن فولدرهایی که مورد نظر ما هستند
3. استفاده از قابلیت Search پیاده سازی شده در Active Directory (فقط برای کامپیوترهای عضو Domain)
4. استفاده از DFS

*************************************

سناریوی اول : پیدا کردن دستی فایلها

این سناریو همونی هست که اغلب ماها باهاش آشنا هستیم. در اینحالت میریم داخل قسمت My Network Places و بعدش روی View Workgroup Computers کلیک میکنیم.

در اینحالت سیستم ما با استفاده از سیستم کامپیوتریابی بر اساس Broadcast، کامپیوترهای حوزه ی خودش رو پیدا میکنه و به نمایش میگذاره. این کامپیوترها، همون سیستمهایی هستند که Net ID شون با Net ID کامپیوتر ما برابر هستش (با ما در یک Subnet قرار دارن).

حالا برای دسترسی به فایل مورد نظرمون باید بدونیم که فایله توی کدوم سیستم هستش، بعد از دونستن مورد قبل (!) بر روی نام سیستم مورد نظر کلیک میکنیم و فایل مورد نظر رو که Share شده پیدا میکنیم.

مشکلات حالت فوق : همونطوریکه متوجه شدین اولین مشکل اینه که ما با این حالت فقط میتونیم سیستمهای درون Subnet و Work Group خودمون رو ببینیم و اگر سیستم دیگری در Work Group و یا زیرشبکه ی دیگری وجود داشته باشه، این راهکار به همین سادگی جواب نمیده.

از طرفی فکر کنین شما یه تازه وارد هستین و دقیقا نمیدونین که فایل مورد نظرتون کدوم گوری توی این کامپیوترا دفن شده ! حالا مجبورین برین و تمام این کامپیوترها رو برای فایلی که میخواین چک کنین ! برین علاف شین !
راهکار بالا در اغلب موارد برای کاربران آماتور و یا اون Admin هایی که زیاد به نظم درون شبکه شون اهمیت نمیدن خوب هستش ولی برای شمایی که اومدین و این مطلب رو میخونین نباید کافی باشه ! پس ادامه میدیم !

*************************************

سناریوی دوم : Map کردن فولدرها

در اینحالت شما یه رفیق نابکار تو شرکتتون دارین که هر روز میاد و فیلمایی که دیشب دانلود کرده رو روی یه فولدر مخصوص رو کامپیوترش Share میکنه ! شما حوصله ی طی کردن مراحل "سناریوی اول" رو برای هر دفعه که میخواین برین به اون فولدر سر بزنین ندارین و برای همین میاین سراغ "سناریوی دوم" !

توی این سناریوئه شما میاین و یک فولدر Share شده که میدونین همیشه در کدوم کامپیوتر قرار داره رو روی کامپیوترتون Map میکنین... Map کردن یعنی چی ؟! Map کردن مثل Shortcut درست کردن میمونه! فقط فرقش اینه که موقع Shortcut درست کردن، فایل مورد نظرتون روی کامپیوتر خودتونه ولی موقع Map کردن، فایله روی کامپیوتره یکی دیگه ست ! به همین سادگی، به همین خوشمزگی ! (پسر ! ماکارونی رشد باید برای اینجور تبلیغ کردنش یه پولی به ما بده !)

چطور یه فایل رو Map میکنن ؟! اینطوری :

1. اول میرین توی My Computer ، بعدش میرین روی گزینه ی Tools و روی Map Network Drive کلیک میکنین.

2. اینجاست که موضوع قشنگ میشه ! همونطور که دارین میبینین شما میتونین یکی از نامهای الفبای انگلیسی رو به فولدر مورد علاقه تون اختصاص بدین، این فولدر با نام الفبای دلخواه شما درست مثل یک درایو در My Computer قرار خواهد گرفت.

بعدش باید مسیر فولدر Share شده ی مورد نظرتون رو بنویسید. این مسیر رو یا میتونین به کمک UNC Path ها بنویسین و یا اینکه خودتون با زدن دکمه ی Browse برین و توی Work Group های مختلف دنبال فولدره بگردین و انتخابش کنین.

احتمالا متوجه گزینه ی Reconnect at Logon شدین. با زدن این تیک، سیستم شما با Log In شدنتون اقدام به ایجاد ارتباط با فولدر مورد نظر میکنه تا هر وقت شما روش کلیک کردین سریعا بتونین بهش وصل بشین.
در پایینش Connect Using a Different User Name رو میبینین. ممکنه Admin شبکه تون و یا همون کسی که فولدره رو Share کرده، برای دسترسی بهش User خاصی رو در نظر گرفته و همونطوریکه میدونین تا شما با اون یوزر وصل نشین، نمیتونین فولدره رو ببینین. اینجاست که با انتخاب یوزر مورد نظرتون اینکار رو انجام میدین.

گزینه ی بعدی یه کمی توی ویندوزهای XP و Seven متفاوت هستش ولی کارشون یکیه : شما میتونین به یک Storage Server آنلاین مثل یک وب سایت متصل بشین و سپس اطلاعات اونجا رو Map کنین.

3. پس از این، فولدر Share شده در My Computer مثل یک درایو ظاهر میشه و هر وقت بخواین بهش سریع دسترسی پیدا کنین کافیه که روش کلیک کنین !

مشکلات حالت فوق : مطمئنا باز هم متوجه شدین که این راهکار زمانی جواب میده که شما تمامی مکانهای مهم شبکه رو بدونین و بعدش بیاین و اونها رو Map کنین. باز هم اگر فایلهای Share شده روی سیستمها زیاد باشن، Map کردن نمیتونه کمک زیادی به شما بکنه به خصوص که اگر تعداد Mapped File هاتون زیاد بشن My Computer تون از بی نظمی خفه میشه !

*************************************

سناریوی سوم : استفاده از قابلیت Search پیاده سازی شده در Active Directory

هیچ چیز مثل استفاده از Active Directory توی شبکه حال نمیده نه ؟ Admin تنبلی مثل من حاضره هر دقی به دوقی میخوره بیاد زرتی یه شبکه ی Domain Model پیاده کنه بعدشم فکر کنه همه چیز تموم شده ! آره جون عمه ش !

اگه شبکه تون Domain Model هست مشکل پیدا کردن فایلهای Share شده راحت تر میشه. در واقع بهتره اینطوری بگم : مشکل پیدا کردن فایلهای Share شده به گردن Admin شبکه میفته !

این رو بهتره همینجا متوجه بشین برای اینکه توی DFS هم موضوع همینطوریه : برای اینکه کاربران بتونن به فایل مورد نظرشون راهنمایی بشن، این وسط باید Admin ساختاری پیاده سازی کنه تا کاربرها با راهنمایی شدن به فایل مورد نظرشون بتونن دسترسی پیدا کنن.

در Active Directory اینکار با اضافه کردن یک Object به لیست خود AD انجام میشه. یعنی چی ؟ یعنی اینکه شما (جناب Admin) میاین و فایلهای Share شده ی مورد نظرتون رو در داخل AD به عنوان یک آبجکت Publish میکنین. در اینصورت هر کسی که شبکه رو به کمک AD سرچ کنه میتونه فایل Share شده ی مورد نظر Admin شبکه رو پیدا کنه.

مراحل کار بدین ترتیب هستش :

1. اولش باید برین توی Active Directory Users & Groups تا بتونین فایل مورد نظر رو Publish کنین.

2. حالا بر روی آیکون کنسول کلیک میکنین و از منوی New اقدام به انتخاب Shared Folder میکنین.

3. همونطوریکه در پایین میبینین حالا باید اون مسیری که میخواین رو در این قسمت مشخص کنین.

4. بعد از Publish شدن فولدر دلخواهتون، هر کسی اقدام به استفاده از گزینه ی Search Active Directory بکنه و به دنبال Shared Folder ها بگرده، میتونه اون فولدرهایی که شما به عنوان Admin شبکه Publish کردین رو پیدا کنه.

بذارین دوباره توضیح بدم که فرق اینحالت با دوتا سناریوی اول چیه :

در سناریوهای اول و دوم، مشکل پیدا کردن فایلهای Share شده در شبکه به گردن کاربر میفتاد، کاربری که ممکنه اصلا با ساختار شبکه آشنایی نداشته باشه و برای پیدا کردن فایل مورد نظرش مجبور بشه تک تک سوراخ سنبه های شبکه رو چک کنه.

ولی در سناریوهای سوم و چهارم این مشکل به گردن Admin شبکه میفته. در اینحالت Admin که واردترین فرد به ساختار شبکه و همچنین مکان فایلهای Share شده هستش، میاد و یک سری از فایلها رو که همه بهش نیازمند هستند رو انتخاب میکنه و با Publish کردن اونها در Active Directory عملا این فایلها رو به صورت کلی در اختیار کسانی میگذاره که از ابزار جستجو برای یافتن فایلها استفاده میکنن.

مشکلات حالت فوق : حاجی Active Directory که نقل و نبات نیست هر کی از ننه ش قهر کرد بیاد روی شبکه ش با چهار تا کامپیوتر نصبش کنه ! وقت میخواد ! انرژی میخواد ! Planning میخواد! کشک نیست که !

*************************************

سناریوی چهارم : استفاده از DFS

براتون گنده ش نمیکنم ! آخه به جون کلثوم دختر عصمت خانوم که بدجوری منو اسیر خودش کرده (!) چیز شاخی نیست به جون شما ! اصلا به جون خودم !

توی DFS اینکارو میکنیم :

1. یه سرور رو تبدیل به DFS Root Server میکنیم و روش یه فولدر Root درست میکنیم.

2. هر فولدر Share شده ی مهمی که توی ساختار شبکه مون هست رو پیدا میکنیم و آدرس اون فولدرها رو به DFS Server مون اضافه میکنیم.

3. حالا هر یوزری که میخواد از فایلهای Share شده ی پخش شده ی شبکه ی گنده ی خراب شده ی ما استفاده کنه میره سراغ DFS Server که خودش یه فولدر Root داره و توی این فولدره Shortcut فایلهای اضافه شده توسط ما قرار گرفته.

4. با کلیک بر روی فولدر مورد نظر، یوزر به سمت کامپیوتری که فولدر مورد نظر رو روی خودش قرار داره ارجاع میشه.
درست فهمیدین ! کار اصلی DFS اینه که یه لیست گنده از فایلهایی که یوزرها ممکنه بهشون نیاز داشته باشند رو از روی شبکه جمع میکنه و توی یه فولدر نگه میداره تا کاربرا به جای اینکه دونه دونه مجبور بشن هر کامپیوتر رو چک کنن، بتونن با یه بار وصل شدن به اون فولدره کل محتوای Share شده ی شبکه شون رو ببینن.

قبل از اینکه نشونتون بدم چطوری میتونین DFS رو پیاده سازی کنین باید اول دو تا چیز رو بهتون بگم... پس خیلی خوب گوش کنین... شاید این مهمترین موضوعی باشه که من برای این مقاله نوشتم.. شاید حتی خیلی مهمتر از این مزخرفات در مورد شبکه... پای مرگ و زندگی در میونه : گلاب تو دهنتون و شیکر تو روتون، من باید برم دستشویی ! نیم ساعت دیگه بقیه ی این مقاله ی کوفتی رو مینویسم ! فعلا !

*************************************

آه... هیچی مثل دستشویی فرنگی نمیشه (که ما تو خونه مون نداریم !)... ایرانیا به توالت میگن "مستراح" ! ولی من یه مشکلی با این اسم دارم... مستراح یعنی "استراحتگاه" ولی توالتهای ایرانی اصلا مثل جایی برای"استراحت" نیستن !

اولا که وقتی میرین توی اون خراب شده چشمتون به ته چاه میفته و حالتون گرفته میشه ! بعدشم تازه اگه چاه گیر گذاشته باشین چشمتون به اون جرمهای چاه گیره میفته و حالتون...هــــــوق... گلاب به روتون من حالم بد شد !

خلاصه... داشتم میگفتم ! وقتی که میشینین روی این سنگ چاه توالت، انگاری زمین و زمان دست به دست هم میدن تا تمام دردای تنت یه دفعه بروز بده ! کمرت شروع میکنه به تیر کشیدن ! خون کوفتی به نوک انگشتای پات نمیرسه و سفید میشن ! کاسه زانوی در پیتت شروع میکنه به زق زق کردن ! به خاطر اونجور نشستن ریه هات خوب از هوا پر نمیشه و باید به سختی نفس بکشی ! بوی چاه خفه ت میکنه ! نمیتونی سرت رو پایین بگیری چونکه ممکنه با دیدن صحنه های گل و گلاب پایین، رو خودت بالا بیاری !

خلاصه ! زیاد به استفراغ نندازمتون ! ما که هیچوقت درک نکردیم چرا به این دستگاه شکنجه ی انسانی میگن "مستراح" !

برای توصیه ی اخلاقی این مقاله هم همین بس که پیشنهاد بدم از توالت فرنگی استفاده کنین...

میدونم که بعد از خوندن این مقاله تا اینجا خسته شده بودین به خصوص که بعضی از مواردی که ذکر کردم کاملا تکراری بودن و احتمالا حوصله تون رو سر برده بودن... برای همین دیدم بد نیست یه کم مقاله رو کثیفش کنیم !
خب ! برمیگردیم به اون یکی موضوع خیلی مهم که باید در مورد نوع DFS بدونین...

*************************************

DFS به دو نوع اصلی تقسیم میشه :

1. Stand-Alone DFS Root
در اینحالت ما Active Directory نداریم و بر روی یک سیستم عامل سرور اقدام به اجرا کردن سرویس DFS میکنیم. فایلهای مورد نظر ما Replicate نمیشن و اگه DFS Server مون Down بشه یوزرها علاف میشن. در ضمن برای Fault Tolerance هم مجبوریم از ساختارهای Clustering خود سیستم عاملمون استفاده کنیم.

2. Domain DFS Root
توی این یکی حالت، ما داریم DFS رو روی یک ساختار Domain Model نصب میکنیم، Replication بین Root های مختلف به کمک ساختاری به نام FRS انجام میشه و Fault Tolerance هم توسط FRS یا File Replication Service صورت میگیره.

در حالت اول اگه سرورتون Down بشه، یوزرها علاف میشن. برای اینکه این اتفاق نیفته، میتونین اقدام به استفاده از قابلیت Network Load Balancing ویندوز برای کلاستر کردن سیستمهاتون بکنین و سپس روی چندین سرور یک Root Folder یکسان تعریف کنین که همگی به مکانهای معینی اشاره میکنن.در اینحالت اگر سروری Down بشه یوزرها به سرور بعدی هدایت میشن و چون Root Folder سرورها یکسان هستش پس یوزرها متوجه تغییری نمیشن.

یکی از مشکلات این حالت اینه که اگر تغییری در یکی از Root Folder های یکی از سرورها بدیم، باید سریع بدویم بریم سراغ سرورهای دیگه ی عضو کلاستر و اونها رو هم تغیییر بدیم. اینکار یعنی تبدیل شدن Admin شبکه به یک پرنده به نام اسکل ! با اینحال این حالت هم مزیتی به نام "Active Directory نصب نکردن" داره !

در حالت دوم، یک سرور عضو Active Directory مسئول کنترل Root Folder ها میشه. اگه بخواین اقدام به Fault Tolerance کنین نیازی به Clustering ویندوز نیست چرا که ساختاری به نام File Replication Service خودش اقدام به Replicate کردن فایلهای هر سرور با دیگر سرورهای DFS میکنه و بدین ترتیب اگر چندین سرور DFS داشته باشین، اطلاعات اینها هر چند دقیقه با هم Replicate میشن و هر تغییری که اولی کرده، در بقیه هم اعمال میشه.

چون تک تک شما خواننده ها رو خیلی دوست دارم؛ از دو حالت بالا، دومیش رو براتون توضیح میدم که هم سخت تر هستش و هم کاملتر... گوش کنین :

چطور یه DFS از نوع Domain راه میندازیم :

1. اول از همه یادتون نره که هم پورت 445 باید برای DFS باز باشه و هم اینکه DFS یه سرویس هستش پس باید برین توی کنسول Services و اقدام به فعال کردن Distributed File System بکنین.

2. دوم از همه هم یادتون نره که باید اینکار رو روی یک Domain Controller انجام بدین. اگه میخواین از نوع Stand-Alone باشین، نیازی به Active Directory و عضو بودن درش نیست.

3. از طریق Administrative Tools روی Distributed File System کلیک کنین.

4. حالا با کلیک راست کردن روی Distributed File System و انتخاب New Root کارو شروع کنین !

5. توی صفحه ی دوم هستش که باید انتخاب کنین میخواین DFS تون رو از چه نوعی راه بندازین... حالت Domain Root رو انتخاب کنین.

6. میبینین که Domain Name تون به طور پیش فرض تبدیل به نام دامنه تون میشه. مثلا توی مثال من، میبینین که تبدیل به CyberLone.com شده.

7. اینجا باید نام سروری که میخواین تبدیل به DFS Server بشه رو ذکر کنین. این سرور اقدام به ذخیره ی اطلاعات Root Folder میکنه.

8. توی این مرحله باید نام فولدری رو که میخواین اطلاعات کل فایلهای Share شده ی شبکه به عنوان یک Shortcut درش قرار بگیره، ذکر کنین.

9. حالا همونطوری که میبینین یه Root جدید به ساختار DFS ما اضافه شده که با نام Server-1 DFS Root شناخته میشه و عضو دامنه ی CyberLone.com هم هست.

10. با کلیک راست کردن روی Rootتون و انتخاب New Link اقدام به ذکر یک Shortcut جدید کنین :

اول اینکه باید برای این Link یه اسم انتخاب کنین که یوزرها رو سریع هدایت کنه. دوم هم اینکه خودتون خوب میدونین که باید آدرس یک فایل Share شده در شبکه رو برای این Link ذکر کنین. من خودم توی این مثال آدرس My Documents این سرور و My Documents یه سرور دیگه رو که به اشتراک گذاشتمش رو آوردم :

خب ! سختش رفت آسونش موند ! الان اگه از طریق یه کامپیوتر دیگه یا حتی خودش اقدام به دیدن فایلهای Share شده ی این سیستم کنیم، فولدری رو به نام Server-1 DFS Root میبینیم که مثل یه فولدر Share شده ی معمولی هستش. حالا اگه برین داخل این فولدر دو تا فولدر میبینیم که به نظر میرسن زیرمجموعه ی فولدر اصلی هستن در صورتیکه الان دیگه شما میدونین اینطوری نیست !

در واقع فولدری که با نام My Documents of Server-1 شناخته میشه بر روی همین کامپیوتر (Server-1) قرار داره ولی فولدر My Documents of Server-2 اصلا روی این کامپیوتر نیست ! اگر یوزر بر روی اون کلیک کنه، از طریق شبکه هدایت به Server-2 و سپس به فولدر مورد نظر میشه، درست مثل یه Shortcut !

حالا تنها موضوعی که میمونه بحث FRS و Replication هستش... ادامه میدیم :

1. برای ایجاد Fault Tolerance باید اطلاعات این سرور به فولدری عین Root Folder بر روی سروری دیگه منتقل بشن. برای اینکار دوباره بر روی آیکون Distributed File System کلیک میکنیم و New Root Target رو انتخاب میکنیم.

2. حالا نام سرور دوم مورد نظر و همچنین فولدری که قراره در اون سرور اقدام به ذخیره ی اطلاعات ساختار DFS بکنه رو ذکر کنین.

3. الان ما دو تا سرور داریم که به عنوان DFS Server عمل میکنن. تنها کاری که باید انجام بشه اینه که بین این سرورها Replication راه بندازیم. برای اینکار دوباره روی Distributed File System کلیک کنین و بعدش روی Configure Replication کلیک کنین.

4. برای اینکه Replication بتونه صورت بگیره، سیستم میاد و فولدری به نام Staging Folder به وجود میاره تا فایلها رو به صورت Temporary درش نگه داره. این فولدر رو در این قسمت باید مشخص کنین.

5. مرحله ی بعد هم باید اقدام به انتخاب توپولوژی Replication اطلاعات در بین سرورها بکنین که پیشنهاد میکنم از نوع Ring باشه. برای اغلب شبکه ها این توپولوژی بهتر از بقیه جواب میده. این پایینم یه عکس قرار میدم تا متوجه توپولوژیهای مختلف Replication بشین :

تموم شد ! حالا کافیه که یه یوزر به یکی از این Root Folder ها وصل بشه. در صورتیکه Admin شبکه فایلهای مورد نیاز و لازم رو خودش در این فولدر از قبل دسته بندی کرده باشه، هر یوزری میتونه به راحتی فایل مورد نظرش رو از میون فولدرهای متفاوت مرتب شده پیدا کنه... و این یعنی یه چیز خوب !

یادمون نره که ما غالبا وقتی از DFS استفاده میکنیم که فایلهای مورد نیازمون در سطح شبکه پراکنده شدن (Distributed) و همه شون روی یک سرور نیستن تا بتونیم اونا رو روی یه فولدر بریزیم و Shareشون کنیم. پس کاری که میکنیم اینه که آدرس این فایلها رو درون یک فولدر جمع میکنیم و یوزرها رو به این فولدر رجوع میدیم و در نهایت یوزرها به کمک اطلاعات درون این فولدر به فایل مورد نظرشون در جای جای شبکه میرسن...

*************************************